Hej Wszystkim!
Chciałam Was poinformować, że z powodu braku weny na dalsze rozwijanie tego bloga jestem zmuszona go zawiesić :c
Bardzo dziękuję za wszystkie wyświetlenia oraz bardzo motywujące komentarze. Bardzo dużo to wszystko dla mnie znaczy.
Jeśli tylko będziecie chciały/chcieli się ze mną skontaktować, zawsze możecie znaleźć mnie na Twitterze
Jeszcze raz dziękuję za ponad 300 000 wyświetleń oraz 500 komentarzy :)
Buziaczki,
Nika :)
czwartek, 19 lutego 2015
niedziela, 25 stycznia 2015
Rozdział pięćdziesiąty trzeci
- W sumie... Wiesz, chciałabym posiedzieć z Nathanem - powiedziałam - Chyba, że to coś niezwykle ważnego... - westchnęłam
- Nie. Skąd. Rozumiem - szepnął i wyszedł z pokoju.
Później słyszałam tylko jak schodzi po schodach.
- Kurna. Jak on mnie wkurza... - syknął Nathan
- Ta... - westchnęłam i wzruszyłam ramionami
Mój chłopak objął mnie ramieniem - Obejrzymy coś ? - spytał
- Szczerze ? Nie mam ochoty... - jęknęłam, po czym położyłam się na łóżku i przeciągnęłam
- To co robimy ? - mruknął, trącając nosem moją szyję
- Mmm - mruknęłam - Nie mam pomysłu...
- Hm, może pójdziemy popływać ? - zaproponował, siadając na brzegu łóżka
- No nie wiem... W sumie to możemy... - wzruszyłam ramionami - Tylko pójdę się przebrać w strój kąpielowy - powiedziałam
- Może pomogę ? - chłopak posłał mi niewinny uśmieszek
- Kochanie, niestety na twoje nieszczęście potrafię się samodzielnie ubrać - wstałam i cmoknęłam bruneta w policzek
- Oj Słońce moje kochane... - jęknął
- Za parę minut będę z powrotem - przewróciłam oczami z uśmiechem, wzięłam dwuczęściowy strój po czym wyszłam z pomieszczenia, słysząc za sobą westchnięcie Nathana
Dziesięć minut później wróciłam do pokoju. Nath miał na sobie luźne, czerwone szorty.
- Mmm - chłopak uśmiechnął się szelmowsko na mój widok
Parsknęłam śmiechem. Podeszłam do bruneta i pocałowałam delikatnie. Odwzajemnił on szybko pocałunek, a jego dłonie zjechały na moje biodra. Przygryzłam delikatnie wargę, jeżdżąc opuszkami po jego torsie.
- Złap mnie jeśli potrafisz - szepnęłam chłopakowi w usta i zanim zdążył zareagować, ja zwiałam z pokoju
Zbiegłam migiem po schodach, przebiegłam przez salon, po czym wybiegłam na dwór. Nathan znalazł się w ogrodzie niewiele później ode mnie. Zaczęłam biec w stronę basenu, jednak chłopak złapał mnie mocno w talii i wziął na ręce.
- I co teraz ? - mruknął, po czym pocałował mnie delikatnie w obojczyk, coraz bardziej zbliżając się do basenu
- O nie ! - pisnęłam - Tylko nie to! - zarzuciłam mu ręce na szyję, jednocześnie mocniej się do niego przytulając
- Sorki kochanie - zachichotał - Trzeba było nie uciekać - powiedział i wskoczył ze mną do wody
Wydałam z siebie przeraźliwy pisk, ponieważ była lodowata w porównaniu do temperatury panującej na zewnątrz basenu. Nathan zaczął się śmiać, po czym mnie ochlapał.
- Głupek ! - zmarszczyłam nos
- Ale twój, kochanie - pocałował mnie delikatnie
- No pewnie, że mój - uśmiechnęłam się i wtuliłam w szyję chłopaka
- Hej młodzi ! - usłyszeliśmy roześmiane głosy Tomsey, Siveeshy i Maxa
Wszyscy byli przebrani w stroje kąpielowe. Tom i Kelsey byli w bardzo dobrym, wręcz wspaniałym humorze, co trochę mnie zdziwiło, ale oczywiście pozytywnie.
Wyszczerzyłam się na ich widok - Hej waaaam !
- Zimna ? - spytała Kelsey
- Nie pytaj, tylko wskakuj - zaśmiał się Tom, po czym wepchnął dziewczynę do wody
Ta jednak zdążyła złapać chłopaka za rękę, przez co brunet również wpadł do basenu.
Parsknęłam śmiechem i zostałam przez kogoś wciągnięta za kostkę pod wodę. Szybko wypłynęłam na powierzchnię, bo zachłysnęłam się wodą.
- Jezu, przepraszam - jęknął Max, po czym pomógł mi wyjść z wody
- Okay, nic... - przerwał mi kaszel - Nic się nie stało - odchrząknęłam
- Sorry - przeprosił mnie po raz drugi, łapiąc delikatnie za nadgarstek
- Mel, wszystko w porządku ? - spytał Nathan, wychodząc z basenu
- Tak, tak - powiedziałam szybko i odsunęłam się od Georgea
Mój brunet spojrzał dziwnie na Maxa. Nagle usłyszałam telefon Sykesa.
- Nath, ktoś do ciebie dzwoni - poinformowałam chłopaka
- Na prawdę ? - zdziwił się i zmarszczył czoło - Rzeczywiście. Zaraz przyjdę, okay?
- Pewnie - wzruszyłam ramionami, po czym usiadłam na brzegu basenu zanurzając nogi w wodzie
Max zajął miejsce obok mnie.
- Ej, co wy tak siedzicie? Wróćcie z powrotem do wody, a nie - zaśmiał się Tom
- Sorry, ale ja na razie mam dość - puściłam mu oczko
- Nie patrz tak na mnie! - parsknął śmiechem Max - Ja podtrzymuję Mel towarzystwa
- Okay, okay - Kelsey puściła mi oczko
- Ej, słuchać! - krzyknął Nathan, a wszyscy od razu na niego spojrzeli - Dzisiaj wieczorem mamy spotkanie ze Scooterem - zakomunikował, a mi zrobiło się trochę przykro
Zagryzłam mocno wargę i wstałam powoli. Max widział moją reakcję.
Przeprosiłam wszystkich, po czym poszłam do mojego pokoju. Zostawiłam trochę mokrych śladów na podłodze, ale jakoś mnie to nie obchodziło.
Otworzyłam drzwi balkonowe i zrobiłam parę głębszych wdechów. Nagle usłyszałam jak ktoś wchodzi do pokoju po cichu.
- Melanie, co jest? - spytał Nathan, idąc w moją stronę
- Nic - pokręciłam głową
- Jezu, przecież widzę - jęknął - Co znowu? Co ci nie pasuje? - burknął
- Słucham? Co znowu? Co mi nie pasuje?! Nathan! - podniosłam się gwałtownie, aż trochę zakręciło mi się w głowie - Obiecałeś mi, że dzisiaj spędzimy wieczór razem! - wyrzuciłam gwałtownie ręce
Chłopak zamarł na chwilę - Cholera...
- Zapomniałeś? Gratuluję - pokręciłam głową z dezaprobatą
- Słońce, przepraszam...
- Mam gdzieś twoje przeprosiny - warknęłam
- Może kiedy indziej? Obiecuję ci, spędzimy razem jakiś wieczór... - położył mi dłonie na ramionach
- Zostaw mnie - wyszarpnęłam się, po czym szybko przeszłam przez pokój, zabierając jakieś ubrania i zamknęłam za sobą drzwi od łazienki
Usiadłam na wiklinowym krześle, chowając twarz w dłonie. Mocno przygryzłam wargę, bo nie chciałam się rozpłakać. Zabolało mnie to, że Nathan zapomniał o naszym wyjściu i tak mnie potraktował.
W tamtym momencie pokazał mi, że jestem dla niego tylko zbędnym obciążeniem, kimś zupełnie niepotrzebnym. Nie chciałam, aby tak dłużej było. Miałam po prostu dość.
Okay, ja rozumiem, że to jego praca, ma wiele obowiązków. Ale to nie usprawiedliwia jego zachowania, które naprawdę nie było miłe. Po moich policzkach popłynęły łzy.
Powoli się uspokoiłam i przebrałam w normalne ubrania. Ktoś zapukał do drzwi łazienki.
- Zajęte - powiedziałam cicho
- Mel, otworzysz mi? - poprosił Max spokojnie
Westchnęłam głośno - Okay... - wstałam z krzesła i nacisnęłam klamkę
- Hej, nie płacz - szepnął, po czym otarł kciukami moje policzki
Bez zastanowienia wtuliłam się w niego. W końcu nie ma nic złego w tuleniu się do przyjaciela, prawda?
Objął mnie mocno i zaczął głaskać po plecach spokojnie.
- Spokojnie... Już... - szeptał mi do ucha
- Max... - odsunęłam się od niego
- Tak? - spojrzał na mnie
-----
Cześć WSZYSTKIM!
Chciałam Was ogrooooooooooomnie przeprosić na wstępie za to, że nie dodałam ani rozdziału, ani życzeń na święta i nowy roczek, ale moje konto Google+ (w tym bloggerowe) zostało zhakowane i nie mogłam się do niego nijak dostać. Dopiero dzisiaj to mi się udało, więc zaczęłam pisać, aby jak najszybciej dodać nowy rozdział.
Jeszcze raz strasznie Was przepraszam ;c Mam nadzieję, że mi wybaczycie :c
Co u Was? Macie może ferie? Jak po świętach? Były udane? No i oczywiście czy macie jakieś noworoczne postanowienia? :)
BUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUZIAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAKI :*
Mam nadzieję, że do nexta!
PS. Dziękuję Wam za życzonka zarówno świąteczne jak i noworoczne :)
- Nie. Skąd. Rozumiem - szepnął i wyszedł z pokoju.
Później słyszałam tylko jak schodzi po schodach.
- Kurna. Jak on mnie wkurza... - syknął Nathan
- Ta... - westchnęłam i wzruszyłam ramionami
Mój chłopak objął mnie ramieniem - Obejrzymy coś ? - spytał
- Szczerze ? Nie mam ochoty... - jęknęłam, po czym położyłam się na łóżku i przeciągnęłam
- To co robimy ? - mruknął, trącając nosem moją szyję
- Mmm - mruknęłam - Nie mam pomysłu...
- Hm, może pójdziemy popływać ? - zaproponował, siadając na brzegu łóżka
- No nie wiem... W sumie to możemy... - wzruszyłam ramionami - Tylko pójdę się przebrać w strój kąpielowy - powiedziałam
- Może pomogę ? - chłopak posłał mi niewinny uśmieszek
- Kochanie, niestety na twoje nieszczęście potrafię się samodzielnie ubrać - wstałam i cmoknęłam bruneta w policzek
- Oj Słońce moje kochane... - jęknął
- Za parę minut będę z powrotem - przewróciłam oczami z uśmiechem, wzięłam dwuczęściowy strój po czym wyszłam z pomieszczenia, słysząc za sobą westchnięcie Nathana
Dziesięć minut później wróciłam do pokoju. Nath miał na sobie luźne, czerwone szorty.
- Mmm - chłopak uśmiechnął się szelmowsko na mój widok
Parsknęłam śmiechem. Podeszłam do bruneta i pocałowałam delikatnie. Odwzajemnił on szybko pocałunek, a jego dłonie zjechały na moje biodra. Przygryzłam delikatnie wargę, jeżdżąc opuszkami po jego torsie.
- Złap mnie jeśli potrafisz - szepnęłam chłopakowi w usta i zanim zdążył zareagować, ja zwiałam z pokoju
Zbiegłam migiem po schodach, przebiegłam przez salon, po czym wybiegłam na dwór. Nathan znalazł się w ogrodzie niewiele później ode mnie. Zaczęłam biec w stronę basenu, jednak chłopak złapał mnie mocno w talii i wziął na ręce.
- I co teraz ? - mruknął, po czym pocałował mnie delikatnie w obojczyk, coraz bardziej zbliżając się do basenu
- O nie ! - pisnęłam - Tylko nie to! - zarzuciłam mu ręce na szyję, jednocześnie mocniej się do niego przytulając
- Sorki kochanie - zachichotał - Trzeba było nie uciekać - powiedział i wskoczył ze mną do wody
Wydałam z siebie przeraźliwy pisk, ponieważ była lodowata w porównaniu do temperatury panującej na zewnątrz basenu. Nathan zaczął się śmiać, po czym mnie ochlapał.
- Głupek ! - zmarszczyłam nos
- Ale twój, kochanie - pocałował mnie delikatnie
- No pewnie, że mój - uśmiechnęłam się i wtuliłam w szyję chłopaka
- Hej młodzi ! - usłyszeliśmy roześmiane głosy Tomsey, Siveeshy i Maxa
Wszyscy byli przebrani w stroje kąpielowe. Tom i Kelsey byli w bardzo dobrym, wręcz wspaniałym humorze, co trochę mnie zdziwiło, ale oczywiście pozytywnie.
Wyszczerzyłam się na ich widok - Hej waaaam !
- Zimna ? - spytała Kelsey
- Nie pytaj, tylko wskakuj - zaśmiał się Tom, po czym wepchnął dziewczynę do wody
Ta jednak zdążyła złapać chłopaka za rękę, przez co brunet również wpadł do basenu.
Parsknęłam śmiechem i zostałam przez kogoś wciągnięta za kostkę pod wodę. Szybko wypłynęłam na powierzchnię, bo zachłysnęłam się wodą.
- Jezu, przepraszam - jęknął Max, po czym pomógł mi wyjść z wody
- Okay, nic... - przerwał mi kaszel - Nic się nie stało - odchrząknęłam
- Sorry - przeprosił mnie po raz drugi, łapiąc delikatnie za nadgarstek
- Mel, wszystko w porządku ? - spytał Nathan, wychodząc z basenu
- Tak, tak - powiedziałam szybko i odsunęłam się od Georgea
Mój brunet spojrzał dziwnie na Maxa. Nagle usłyszałam telefon Sykesa.
- Nath, ktoś do ciebie dzwoni - poinformowałam chłopaka
- Na prawdę ? - zdziwił się i zmarszczył czoło - Rzeczywiście. Zaraz przyjdę, okay?
- Pewnie - wzruszyłam ramionami, po czym usiadłam na brzegu basenu zanurzając nogi w wodzie
Max zajął miejsce obok mnie.
- Ej, co wy tak siedzicie? Wróćcie z powrotem do wody, a nie - zaśmiał się Tom
- Sorry, ale ja na razie mam dość - puściłam mu oczko
- Nie patrz tak na mnie! - parsknął śmiechem Max - Ja podtrzymuję Mel towarzystwa
- Okay, okay - Kelsey puściła mi oczko
- Ej, słuchać! - krzyknął Nathan, a wszyscy od razu na niego spojrzeli - Dzisiaj wieczorem mamy spotkanie ze Scooterem - zakomunikował, a mi zrobiło się trochę przykro
Zagryzłam mocno wargę i wstałam powoli. Max widział moją reakcję.
Przeprosiłam wszystkich, po czym poszłam do mojego pokoju. Zostawiłam trochę mokrych śladów na podłodze, ale jakoś mnie to nie obchodziło.
Otworzyłam drzwi balkonowe i zrobiłam parę głębszych wdechów. Nagle usłyszałam jak ktoś wchodzi do pokoju po cichu.
- Melanie, co jest? - spytał Nathan, idąc w moją stronę
- Nic - pokręciłam głową
- Jezu, przecież widzę - jęknął - Co znowu? Co ci nie pasuje? - burknął
- Słucham? Co znowu? Co mi nie pasuje?! Nathan! - podniosłam się gwałtownie, aż trochę zakręciło mi się w głowie - Obiecałeś mi, że dzisiaj spędzimy wieczór razem! - wyrzuciłam gwałtownie ręce
Chłopak zamarł na chwilę - Cholera...
- Zapomniałeś? Gratuluję - pokręciłam głową z dezaprobatą
- Słońce, przepraszam...
- Mam gdzieś twoje przeprosiny - warknęłam
- Może kiedy indziej? Obiecuję ci, spędzimy razem jakiś wieczór... - położył mi dłonie na ramionach
- Zostaw mnie - wyszarpnęłam się, po czym szybko przeszłam przez pokój, zabierając jakieś ubrania i zamknęłam za sobą drzwi od łazienki
Usiadłam na wiklinowym krześle, chowając twarz w dłonie. Mocno przygryzłam wargę, bo nie chciałam się rozpłakać. Zabolało mnie to, że Nathan zapomniał o naszym wyjściu i tak mnie potraktował.
W tamtym momencie pokazał mi, że jestem dla niego tylko zbędnym obciążeniem, kimś zupełnie niepotrzebnym. Nie chciałam, aby tak dłużej było. Miałam po prostu dość.
Okay, ja rozumiem, że to jego praca, ma wiele obowiązków. Ale to nie usprawiedliwia jego zachowania, które naprawdę nie było miłe. Po moich policzkach popłynęły łzy.
Powoli się uspokoiłam i przebrałam w normalne ubrania. Ktoś zapukał do drzwi łazienki.
- Zajęte - powiedziałam cicho
- Mel, otworzysz mi? - poprosił Max spokojnie
Westchnęłam głośno - Okay... - wstałam z krzesła i nacisnęłam klamkę
- Hej, nie płacz - szepnął, po czym otarł kciukami moje policzki
Bez zastanowienia wtuliłam się w niego. W końcu nie ma nic złego w tuleniu się do przyjaciela, prawda?
Objął mnie mocno i zaczął głaskać po plecach spokojnie.
- Spokojnie... Już... - szeptał mi do ucha
- Max... - odsunęłam się od niego
- Tak? - spojrzał na mnie
-----
Cześć WSZYSTKIM!
Chciałam Was ogrooooooooooomnie przeprosić na wstępie za to, że nie dodałam ani rozdziału, ani życzeń na święta i nowy roczek, ale moje konto Google+ (w tym bloggerowe) zostało zhakowane i nie mogłam się do niego nijak dostać. Dopiero dzisiaj to mi się udało, więc zaczęłam pisać, aby jak najszybciej dodać nowy rozdział.
Jeszcze raz strasznie Was przepraszam ;c Mam nadzieję, że mi wybaczycie :c
Co u Was? Macie może ferie? Jak po świętach? Były udane? No i oczywiście czy macie jakieś noworoczne postanowienia? :)
BUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUZIAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAKI :*
Mam nadzieję, że do nexta!
PS. Dziękuję Wam za życzonka zarówno świąteczne jak i noworoczne :)
niedziela, 19 października 2014
Rozdział pięćdziesiąty drugi
- Ja... Ja strasznie przepraszam, że wam przeszkadzam, ale... Scooter się denerwuje, że nie ma cię na spotkaniu Tom - spojrzałam na zupełnie nieobecnego chłopaka
- Słucham ? - ocknął się, słysząc swoje imię - Przepraszam, nie słyszałem - westchnął, nerwowo pocierając kark
Kelsey wypuściła głośno powietrze, gotowa rzucić brunetowi jakąś docinkę.
- Thomas, wszyscy na ciebie czekamy na dole. Scooter się denerwuje, że ciebie tam nie ma... Zejdź na dół, okay ? Bardzo cię proszę... - powiedziałam spokojnie
- Oh, okay - westchnął i wyszedł z pokoju totalnie bez entuzjazmu
W tym samym czasie spojrzałam na blondynkę, która opadła na łóżko, skrywając twarz w dłoniach.
- Hej... - szepnęłam, siadając obok niej i obejmując ramieniem - O co chodzi ? - spytałam delikatnie
- O wszystko - jęknęła - Po prostu mam już tego wszystkiego dosyć... Tych imprez, wywiadów, wiecznego braku czasu, jakichś jego psychofanek, liścików miłosnych, pocałunków na scenie, wścibskich dziennikarzy, kolorowych pisemek... - głos jej się załamał - Chciałabym mieć normalne życie. Razem z nim... Trochę prywatności - szepnęła - Ale on tego nie rozumie... Mel, to chyba jest koniec... Ja tak nie potrafię żyć - wyznała trzęsącym się głosem, a ja nie wiedziałam co powiedzieć, normalne zaniemówiłam
- A... Ale to wcale nie musi być koniec - powiedziałam i usiadłam obok Kelsey - Słuchaj, po pierwsze powinniście porządnie porozmawiać. Bez krzyków, kłótni. Na spokojnie wyjaśnijcie sobie wszystko i dopiero wtedy zobaczcie co będzie dalej - stwierdziłam
- Ja już sama nie wiem... - westchnęła, skrywając twarz w dłoniach
- Wszystko będzie dobrze - uśmiechnęłam się delikatnie i objęłam dziewczynę ramieniem
- Dzięki Mel. Spróbuję z nim porozmawiać... - szepnęła, ocierając policzki
Przez chwilę siedziałyśmy w ciszy. Kels się uspokoiła - Idziemy na dół ? - spytała
- Ja odpadam. Nie mam ochoty patrzeć na pana menadżera naszych boyów - powiedziałam
- Oh, szczerze mówiąc, to ja też za nim nie przepadam - zaśmiała się cicho i przybiłyśmy sobie piątkę
Przesiedziałyśmy razem w pokoju ponad trzy godziny. W tym czasie zdążyłyśmy oglądnąć genialny dramat, przy którym zużyłyśmy całe pudło chusteczek.
- To było wspaniałe - powiedziała, podciągając pod siebie nogi
- Zgadzam się - szepnęłam, sięgając po jeszcze jedną chusteczkę
Nagle drzwi się otworzyły i ktoś wpadł do pokoju.
- Mela... Kochanie, płakałaś ?! - mój brunet zrobił wielkie oczy
- Co ? Aaa, oglądałyśmy film - wzruszyłam ramionami i machnęłam ręką
- Oj, Słooońce - chłopak pocałował mnie w czoło - Przepraszam Kelsey, ale porywam Melanie - zaśmiał się
- Oh, okay - posłała nam uśmiech i puściła mi oczko
Nath ujął moją dłoń, po czym wyszliśmy z pomieszczenia.
- Przepraszam cię za tego dupka - westchnął zażenowany
- Jest okay - powiedziałam - Nie każdy musi mnie lubić. Poza tym facet po prostu powiedział to co leży mu na sercu i mam nadzieję, że dzięki temu lepiej się czuje - wzruszyłam ramionami - Poza tym - stanęłam naprzeciw bruneta i poprawiłam mu kołnierzyk - To nie ty powinieneś przepraszać - posłałam mu delikatny uśmiech, delikatnie całując w policzek
- Ale i tak jest mi strasznie głupio... - mruknął mi do ucha
- Oj Nathy - westchnęłam - Nie masz powodu aby czuć się głupio - stwierdziłam
Chłopak przewrócił oczami - Kochanie ? - zaczął
- Tak ? - spojrzałam brunetowi w oczy
- Chciałabyś może dzisiaj ze mną wyjść wieczorem ? - przygryzł wargę, czekając na odpowiedź
Skinęłam głową z uśmiechem - Z chęcią - powiedziałam - O której ? - spytałam
- Około dwudziestej, może późnej. Może być ? - zachichotał
- No nie wiem, nie wiem - ściągnęłam usta w dzióbek
- I tak wiem, że się zgadzasz - posłał mi słodki uśmiech
- Mhm... - zbliżyłam się do Natha - A teraz idę coś zjeść - wspięłam się na palce i cmoknęłam go w nos
- Idę z tobą - stwierdził, obejmując mnie w talii
- No dobra - przewróciłam teatralnie oczami, po czym parsknęłam śmiechem
Zeszliśmy na dół i pokierowaliśmy się do kuchni.
- O ! - krzyknął Max, przerywając pisanie - Obiad się szykuje ? - spytał z szerokim uśmiechem
- Chciałbyś - parsknęłam śmiechem
- No co ? Głodny jestem - powiedział
- To sobie zrób coś do jedzenia - zachichotałam
- No nie bądź taka - jęknął
- Dobra Nath - mruknęłam - Chodź zrobimy obiad dla wszystkich...
Chłopa przewrócił oczami - Jesteś za dobra - stwierdził
- Ale się zgadzasz ? - spojrzałam na niego z delikatnym uśmiechem
- Tak, tak, przecież wiesz - brunet pocałował mnie czule
- Możecie mi z łaski swojej zejść z oczu ? Bo chyba zaraz się porzygam - Parker udał, że wymiotuje
- Oh spadaj - burknął Nath, łapiąc mnie za rękę i ciągnąc do kuchni
- Dobra, jakiś pomysł na danie dnia ? - posłałam chłopakowi uśmiech, opierając się o blat
- Nie mam pomysłu - zachichotał
- Może pizza ? - wzruszyłam ramionami, gdyż nic innego nie przychodziło mi do głowy
- Czy ktoś tu mówił coś o pizzy ?! - do kuchni wpadł rozradowany James, a zaraz za nim Max
Obaj mieli ser w sprayu na twarzy, narysowanego markerem lub czarną kredką kotka (chyba wiadomo, nosek na czarno i wąsiki na policzkach :D ), jakieś kawałki galaretki i okruszki we włosach (oczywiście to tyczyło się tylko Jaya)
Na ich widok parsknęłam niepohamowanym śmiechem, aż musiałam oprzeć się o mojego chłopaka - Boże... - przerwa na kolejną falę radości - Ale to są... - kolejny stop - Żarłoki i dzikusy - wydusiłam, a patrząc na ich miny to normalnie miałam ochotę tarzać się po podłodze - Zostawić was na chwilę samych... Takie są efekty - udało mi się uspokoić
- Lepiej mów jaka pizza będzie - McGuiness klasnął w dłonie
Przewróciłam oczami - Specjalnie dla ciebie będzie bez mięska - puściłam mu oczko
- Aw, jakaś ty kochana ! - wyszczerzył się szeroko
- Dzięki - zachichotałam
- Ale... Ale jak to bez mięsa ?! - odezwał się nagle Max
- Dobra, będą dwie ! - jęknęłam - Jedna wegetariańska, a druga... Normalna - wzruszyłam ramionami
- No to teraz tylko trzeba się zabrać do roboty - powiedział Nath
- Uhm - zachichotałam
- Wypad z kuchni panowie - mój chłopak jakże kulturalnie wyprosił z pomieszczenia naszych współlokatorów, którzy jęknęli z niechęcią, ale wykonali polecenie
- To za co się zabieramy ? - spytał brunet, opierając się o blat
- Trzeba zrobić ciasto... - mruknęłam, zaczynając wyciągać potrzebne składniki
Po około półtorej godzinie obiad dla naszej jakże dzikiej i wesołej gromadki był gotowy.
- Pizzaaa ! - krzyknęłam, podając Nathanowi talerze oraz sztućce
- Mmm, pysznie pachnie ! - uśmiechnęła się Nareesha, siadając przy stole
- Mam nadzieję, że będzie zjadliwa - zachichotałam, krojąc pizzę
- Na pewno będzie - Max potarł dłonie
- Gdzie Tom i Kelsey ? - spytałam, podając obiad na stół
- Ym... Parker siedzi w pokoju, a Kels... Kels to nie wiem gdzie jest - stwierdził Siva
- Oh... Pójdę po niego - stwierdziłam, po czym ruszyłam na górę
Zapukałam do drzwi, jednak nikt mi nie odpowiedział. Nacisnęłam niepewnie klamkę, po czym weszłam do pokoju. Thomas stał na balkonie, opierając się o barierkę.
- Tom, zejdziesz na obiad ? - spytałam cicho
- Nie, dziękuję - powiedział, po czym odchrząknął
- Na pewno ? Jest pizza...
- Bardzo się cieszę Mel, ale chciałbym pobyć chwilkę sam, przemyśleć parę spraw... - westchnął
- Jasne, rozumiem - powiedziałam - Nie ma problemu. Jednak jakbyś zmienił zdanie, to wiesz co robić, nie ? - uśmiechnęłam się delikatnie
- Jasne - stwierdził - Dzięki - brunet spojrzał w moją stronę, posyłając mi smutny uśmiech
- Nie ma problemu - stwierdziłam, po czym wyszłam z pokoju
Zeszłam powoli na dół, gdzie zastałam wcinającą w najlepsze ekipę. Dosiadłam się do nich i wzięłam kawałek pizzy z salami.
- Halo ! Melanie !? - Jay machnął mi ręką przed oczami
- Jezu, przepraszam ! Zamyśliłam się - jęknęłam - Co mówiłeś ? - spytałam
- Już nic, nic - zachichotał
- Jay, powiedz !
- Oj mówiłem, że mogę posprzątać po obiedzie - posłał mi uśmiech
- Poważnie ? - podniosłam brew ze zdziwienia
- Tak - zaśmiał się
Pogadaliśmy wszyscy jeszcze chwilę, po czym skończyliśmy obiad. Poskładałam talerze, a resztą zajęli się Max, Jay i Siva.
- Mel... - mruknął Nath, obejmując mnie w talii
- Hm ? - uśmiechnęłam się delikatnie, opierając głowę o jego ramię
- Chodź na górę... - szepnął
- No okay - zaśmiałam się
Nagle chłopak złapał mnie pod kolanami i w talii, po czym wziął na ręce.
- Matko, Nathan ! - pisnęłam, zarzucając mu ręce na szyję
Chłopak zaśmiał się głośno i pocałował mnie w czoło. Po chwili byliśmy w naszym pokoju. Mój brunet położył mnie na łóżku
- I co teraz ? - spytałam, uśmiechając się ciekawsko
- Zaczekaj chwilkę - przygryzł delikatnie wargę i zaczął grzebać w jednej z szuflad
Usiadłam po turecku na miękkiej pościeli, przyglądając się co też ten mój facet wyrabia.
Parę minut późnej zobaczyłam, że Nath wyciąga jakieś dosyć spore pudełko.
- Mam tu coś dla ciebie... - uśmiechnął się delikatnie, po czym podał mi prezent
- O ja... Dziękuję ! - rzuciłam się chłopakowi na szyję
- Nie ma za co kochanie - zachichotał i cmoknął mnie w usta - A teraz sprawdź czy ci się podoba
- Na pewno - posłałam mu uśmiech, po czym podniosłam wieczko
Z otwartymi ustami wyjęłam sukienkę z pudełka.
- O. Mój. Boże. Nathan ! Jest piękna ! Cudo ! - pisnęłam, zakrywając usta dłońmi
- Cieszę się, że ci się podoba - zaśmiał się cicho - Założysz ją na kolację, co ? - posłał mi słodki uśmiech
- No pewnie ! - pocałowałam bruneta, który natychmiast odwzajemnił mój pocałunek
- Kocham cię - wyszeptał prosto w moje usta - Nawet nie wiesz jak bardzo...
- Ja ciebie też - szepnęłam, przeczesując palcami gęstą grzywkę chłopaka
Nagle drzwi od pokoju się otworzyły i stanął w nich Max.
Zamknęłam na chwilę oczy, wzdychając cicho. Myślałam, że w Polsce wszystko sobie wyjaśniliśmy. Nathan szybko wstał z łóżka i oparł się o ścianę.
- Puka się - warknął na przywitanie
- Zapomniałem - Łysy przewrócił teatralnie oczami - Przyszedłem tylko po Mel - chłopak uśmiechnął się do mnie delikatnie
- A po co ? - Sykes nie dawał za wygraną
- Nie twoja sprawa. - uciął - Przyjdziesz ? - spytał, patrząc na mnie
-----
Heeeeeeeeeeeeeejo Wszystkim ! :D
Jak tam u Was ? Dużo macie nauki ? Ja masę :c Ale mimo tego udało mi się napisać rozdział :D
Mam nadzieję, że się podobał :3
Wiecie co ? Mam do Was wielką prośbę... Mogłybyście rozpowszechnić mojego bloga ? Byłabym Wam bardzo, ale to baaaaaaaaaardzo wdzięczna !
I chciałam Wam bardzo, ale to baaaardzo podziękować za 10 komentarzy pod ostatnim rozdziałem ! Jesteście niesamowite ! ♥
Buuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuziaaaaaaaaaaaaaaki :*
Do nexta ! :*
- Słucham ? - ocknął się, słysząc swoje imię - Przepraszam, nie słyszałem - westchnął, nerwowo pocierając kark
Kelsey wypuściła głośno powietrze, gotowa rzucić brunetowi jakąś docinkę.
- Thomas, wszyscy na ciebie czekamy na dole. Scooter się denerwuje, że ciebie tam nie ma... Zejdź na dół, okay ? Bardzo cię proszę... - powiedziałam spokojnie
- Oh, okay - westchnął i wyszedł z pokoju totalnie bez entuzjazmu
W tym samym czasie spojrzałam na blondynkę, która opadła na łóżko, skrywając twarz w dłoniach.
- Hej... - szepnęłam, siadając obok niej i obejmując ramieniem - O co chodzi ? - spytałam delikatnie
- O wszystko - jęknęła - Po prostu mam już tego wszystkiego dosyć... Tych imprez, wywiadów, wiecznego braku czasu, jakichś jego psychofanek, liścików miłosnych, pocałunków na scenie, wścibskich dziennikarzy, kolorowych pisemek... - głos jej się załamał - Chciałabym mieć normalne życie. Razem z nim... Trochę prywatności - szepnęła - Ale on tego nie rozumie... Mel, to chyba jest koniec... Ja tak nie potrafię żyć - wyznała trzęsącym się głosem, a ja nie wiedziałam co powiedzieć, normalne zaniemówiłam
- A... Ale to wcale nie musi być koniec - powiedziałam i usiadłam obok Kelsey - Słuchaj, po pierwsze powinniście porządnie porozmawiać. Bez krzyków, kłótni. Na spokojnie wyjaśnijcie sobie wszystko i dopiero wtedy zobaczcie co będzie dalej - stwierdziłam
- Ja już sama nie wiem... - westchnęła, skrywając twarz w dłoniach
- Wszystko będzie dobrze - uśmiechnęłam się delikatnie i objęłam dziewczynę ramieniem
- Dzięki Mel. Spróbuję z nim porozmawiać... - szepnęła, ocierając policzki
Przez chwilę siedziałyśmy w ciszy. Kels się uspokoiła - Idziemy na dół ? - spytała
- Ja odpadam. Nie mam ochoty patrzeć na pana menadżera naszych boyów - powiedziałam
- Oh, szczerze mówiąc, to ja też za nim nie przepadam - zaśmiała się cicho i przybiłyśmy sobie piątkę
Przesiedziałyśmy razem w pokoju ponad trzy godziny. W tym czasie zdążyłyśmy oglądnąć genialny dramat, przy którym zużyłyśmy całe pudło chusteczek.
- To było wspaniałe - powiedziała, podciągając pod siebie nogi
- Zgadzam się - szepnęłam, sięgając po jeszcze jedną chusteczkę
Nagle drzwi się otworzyły i ktoś wpadł do pokoju.
- Mela... Kochanie, płakałaś ?! - mój brunet zrobił wielkie oczy
- Co ? Aaa, oglądałyśmy film - wzruszyłam ramionami i machnęłam ręką
- Oj, Słooońce - chłopak pocałował mnie w czoło - Przepraszam Kelsey, ale porywam Melanie - zaśmiał się
- Oh, okay - posłała nam uśmiech i puściła mi oczko
Nath ujął moją dłoń, po czym wyszliśmy z pomieszczenia.
- Przepraszam cię za tego dupka - westchnął zażenowany
- Jest okay - powiedziałam - Nie każdy musi mnie lubić. Poza tym facet po prostu powiedział to co leży mu na sercu i mam nadzieję, że dzięki temu lepiej się czuje - wzruszyłam ramionami - Poza tym - stanęłam naprzeciw bruneta i poprawiłam mu kołnierzyk - To nie ty powinieneś przepraszać - posłałam mu delikatny uśmiech, delikatnie całując w policzek
- Ale i tak jest mi strasznie głupio... - mruknął mi do ucha
- Oj Nathy - westchnęłam - Nie masz powodu aby czuć się głupio - stwierdziłam
Chłopak przewrócił oczami - Kochanie ? - zaczął
- Tak ? - spojrzałam brunetowi w oczy
- Chciałabyś może dzisiaj ze mną wyjść wieczorem ? - przygryzł wargę, czekając na odpowiedź
Skinęłam głową z uśmiechem - Z chęcią - powiedziałam - O której ? - spytałam
- Około dwudziestej, może późnej. Może być ? - zachichotał
- No nie wiem, nie wiem - ściągnęłam usta w dzióbek
- I tak wiem, że się zgadzasz - posłał mi słodki uśmiech
- Mhm... - zbliżyłam się do Natha - A teraz idę coś zjeść - wspięłam się na palce i cmoknęłam go w nos
- Idę z tobą - stwierdził, obejmując mnie w talii
- No dobra - przewróciłam teatralnie oczami, po czym parsknęłam śmiechem
Zeszliśmy na dół i pokierowaliśmy się do kuchni.
- O ! - krzyknął Max, przerywając pisanie - Obiad się szykuje ? - spytał z szerokim uśmiechem
- Chciałbyś - parsknęłam śmiechem
- No co ? Głodny jestem - powiedział
- To sobie zrób coś do jedzenia - zachichotałam
- No nie bądź taka - jęknął
- Dobra Nath - mruknęłam - Chodź zrobimy obiad dla wszystkich...
Chłopa przewrócił oczami - Jesteś za dobra - stwierdził
- Ale się zgadzasz ? - spojrzałam na niego z delikatnym uśmiechem
- Tak, tak, przecież wiesz - brunet pocałował mnie czule
- Możecie mi z łaski swojej zejść z oczu ? Bo chyba zaraz się porzygam - Parker udał, że wymiotuje
- Oh spadaj - burknął Nath, łapiąc mnie za rękę i ciągnąc do kuchni
- Dobra, jakiś pomysł na danie dnia ? - posłałam chłopakowi uśmiech, opierając się o blat
- Nie mam pomysłu - zachichotał
- Może pizza ? - wzruszyłam ramionami, gdyż nic innego nie przychodziło mi do głowy
- Czy ktoś tu mówił coś o pizzy ?! - do kuchni wpadł rozradowany James, a zaraz za nim Max
Obaj mieli ser w sprayu na twarzy, narysowanego markerem lub czarną kredką kotka (chyba wiadomo, nosek na czarno i wąsiki na policzkach :D ), jakieś kawałki galaretki i okruszki we włosach (oczywiście to tyczyło się tylko Jaya)
Na ich widok parsknęłam niepohamowanym śmiechem, aż musiałam oprzeć się o mojego chłopaka - Boże... - przerwa na kolejną falę radości - Ale to są... - kolejny stop - Żarłoki i dzikusy - wydusiłam, a patrząc na ich miny to normalnie miałam ochotę tarzać się po podłodze - Zostawić was na chwilę samych... Takie są efekty - udało mi się uspokoić
- Lepiej mów jaka pizza będzie - McGuiness klasnął w dłonie
Przewróciłam oczami - Specjalnie dla ciebie będzie bez mięska - puściłam mu oczko
- Aw, jakaś ty kochana ! - wyszczerzył się szeroko
- Dzięki - zachichotałam
- Ale... Ale jak to bez mięsa ?! - odezwał się nagle Max
- Dobra, będą dwie ! - jęknęłam - Jedna wegetariańska, a druga... Normalna - wzruszyłam ramionami
- No to teraz tylko trzeba się zabrać do roboty - powiedział Nath
- Uhm - zachichotałam
- Wypad z kuchni panowie - mój chłopak jakże kulturalnie wyprosił z pomieszczenia naszych współlokatorów, którzy jęknęli z niechęcią, ale wykonali polecenie
- To za co się zabieramy ? - spytał brunet, opierając się o blat
- Trzeba zrobić ciasto... - mruknęłam, zaczynając wyciągać potrzebne składniki
Po około półtorej godzinie obiad dla naszej jakże dzikiej i wesołej gromadki był gotowy.
- Pizzaaa ! - krzyknęłam, podając Nathanowi talerze oraz sztućce
- Mmm, pysznie pachnie ! - uśmiechnęła się Nareesha, siadając przy stole
- Mam nadzieję, że będzie zjadliwa - zachichotałam, krojąc pizzę
- Na pewno będzie - Max potarł dłonie
- Gdzie Tom i Kelsey ? - spytałam, podając obiad na stół
- Ym... Parker siedzi w pokoju, a Kels... Kels to nie wiem gdzie jest - stwierdził Siva
- Oh... Pójdę po niego - stwierdziłam, po czym ruszyłam na górę
Zapukałam do drzwi, jednak nikt mi nie odpowiedział. Nacisnęłam niepewnie klamkę, po czym weszłam do pokoju. Thomas stał na balkonie, opierając się o barierkę.
- Tom, zejdziesz na obiad ? - spytałam cicho
- Nie, dziękuję - powiedział, po czym odchrząknął
- Na pewno ? Jest pizza...
- Bardzo się cieszę Mel, ale chciałbym pobyć chwilkę sam, przemyśleć parę spraw... - westchnął
- Jasne, rozumiem - powiedziałam - Nie ma problemu. Jednak jakbyś zmienił zdanie, to wiesz co robić, nie ? - uśmiechnęłam się delikatnie
- Jasne - stwierdził - Dzięki - brunet spojrzał w moją stronę, posyłając mi smutny uśmiech
- Nie ma problemu - stwierdziłam, po czym wyszłam z pokoju
Zeszłam powoli na dół, gdzie zastałam wcinającą w najlepsze ekipę. Dosiadłam się do nich i wzięłam kawałek pizzy z salami.
- Halo ! Melanie !? - Jay machnął mi ręką przed oczami
- Jezu, przepraszam ! Zamyśliłam się - jęknęłam - Co mówiłeś ? - spytałam
- Już nic, nic - zachichotał
- Jay, powiedz !
- Oj mówiłem, że mogę posprzątać po obiedzie - posłał mi uśmiech
- Poważnie ? - podniosłam brew ze zdziwienia
- Tak - zaśmiał się
Pogadaliśmy wszyscy jeszcze chwilę, po czym skończyliśmy obiad. Poskładałam talerze, a resztą zajęli się Max, Jay i Siva.
- Mel... - mruknął Nath, obejmując mnie w talii
- Hm ? - uśmiechnęłam się delikatnie, opierając głowę o jego ramię
- Chodź na górę... - szepnął
- No okay - zaśmiałam się
Nagle chłopak złapał mnie pod kolanami i w talii, po czym wziął na ręce.
- Matko, Nathan ! - pisnęłam, zarzucając mu ręce na szyję
Chłopak zaśmiał się głośno i pocałował mnie w czoło. Po chwili byliśmy w naszym pokoju. Mój brunet położył mnie na łóżku
- I co teraz ? - spytałam, uśmiechając się ciekawsko
- Zaczekaj chwilkę - przygryzł delikatnie wargę i zaczął grzebać w jednej z szuflad
Usiadłam po turecku na miękkiej pościeli, przyglądając się co też ten mój facet wyrabia.
Parę minut późnej zobaczyłam, że Nath wyciąga jakieś dosyć spore pudełko.
- Mam tu coś dla ciebie... - uśmiechnął się delikatnie, po czym podał mi prezent- O ja... Dziękuję ! - rzuciłam się chłopakowi na szyję
- Nie ma za co kochanie - zachichotał i cmoknął mnie w usta - A teraz sprawdź czy ci się podoba
- Na pewno - posłałam mu uśmiech, po czym podniosłam wieczko
Z otwartymi ustami wyjęłam sukienkę z pudełka.
- O. Mój. Boże. Nathan ! Jest piękna ! Cudo ! - pisnęłam, zakrywając usta dłońmi
- Cieszę się, że ci się podoba - zaśmiał się cicho - Założysz ją na kolację, co ? - posłał mi słodki uśmiech
- No pewnie ! - pocałowałam bruneta, który natychmiast odwzajemnił mój pocałunek
- Kocham cię - wyszeptał prosto w moje usta - Nawet nie wiesz jak bardzo...
- Ja ciebie też - szepnęłam, przeczesując palcami gęstą grzywkę chłopaka
Nagle drzwi od pokoju się otworzyły i stanął w nich Max.
Zamknęłam na chwilę oczy, wzdychając cicho. Myślałam, że w Polsce wszystko sobie wyjaśniliśmy. Nathan szybko wstał z łóżka i oparł się o ścianę.
- Puka się - warknął na przywitanie
- Zapomniałem - Łysy przewrócił teatralnie oczami - Przyszedłem tylko po Mel - chłopak uśmiechnął się do mnie delikatnie
- A po co ? - Sykes nie dawał za wygraną
- Nie twoja sprawa. - uciął - Przyjdziesz ? - spytał, patrząc na mnie
-----
Heeeeeeeeeeeeeejo Wszystkim ! :D
Jak tam u Was ? Dużo macie nauki ? Ja masę :c Ale mimo tego udało mi się napisać rozdział :D
Mam nadzieję, że się podobał :3
Wiecie co ? Mam do Was wielką prośbę... Mogłybyście rozpowszechnić mojego bloga ? Byłabym Wam bardzo, ale to baaaaaaaaaardzo wdzięczna !
I chciałam Wam bardzo, ale to baaaardzo podziękować za 10 komentarzy pod ostatnim rozdziałem ! Jesteście niesamowite ! ♥
Buuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuziaaaaaaaaaaaaaaki :*
Do nexta ! :*
piątek, 26 września 2014
Rozdział pięćdziesiąty pierwszy
- Po pierwsze - zaczął - Bardzo chciałem cię przeprosić za moje zachowanie, które było... Niestety muszę przyznać, niekiedy karygodne, straszne... - westchnął, pocierając nerwowo kark - Dopiero teraz zdałem sobie sprawę, że uganianie się za tobą nie ma sensu, bo ty nigdy nie odwzajemnisz mojego uczucia i zrozumiałem, że jesteś szczęśliwa z Nathanem, który moim zdaniem nie zasługuje na to, co teraz was łączy - westchnął
Wow, tego to się w najśmielszych snach nie spodziewałam... Ale chwila, mam czuć się winna tego, że nie odwzajemniam uczucia George'a? W ogóle jakaś denerwująca ta gadka... No ale niech mu będzie.
- Max, przeprosiny przyjęte - szepnęłam, kładąc mu rękę na ramieniu, jednocześnie nerwowo przygryzając wargę - Cieszę się, że zrozumiałeś iż kocham Nathana i to właśnie z nim jestem szczęśliwa. - powiedziałam, patrząc na chłopaka, który zrobił spory wdech
Wypuścił powietrze delikatnie, po czym uśmiechnął się smutno - W końcu dla mnie najważniejsze jest twoje szczęście - odgarnął mi niesforny kosmyk z twarzy i założył go za ucho - Bo chyba na tym zależy przyjaciołom, prawda ? - spytał, uśmiechając się delikatnie, ale szczerze
- Mhm - skinęłam głową - Wydaje mi się, że tak - odwzajemniłam gest - Bardzo się cieszę, że w końcu porozmawialiśmy na spokojnie i chyba wszystko sobie wyjaśniliśmy - stwierdziłam
- Ja również - posłał mi delikatny uśmiech, po którym zapadła między nami niezobowiązująca cisza
- Chciałbyś się może czegoś napić ? Zjeść coś ? - spytałam chwilę później
- Wody, jak byś mogła - puścił mi oczko
- Okay, już się robi - powiedziałam i poszłam do kuchni
Po chwili znajdowaliśmy się w salonie. Siedzieliśmy naprzeciwko siebie i powoli sączyliśmy wodę.
- Wróć dzisiaj ze mną do L.A - westchnął - Proszę. Brakuje nam ciebie - wyznał - Bardzo
Jęknęłam głośno - Nie wiem...
- Zgódź się Mel - poprosił, patrząc na mnie błagalnie
- Ale ja nawet nie jestem spakowana, nic. Wyciągnęłam większość rzeczy z walizki...
- To nic ! - machnął ręką - Ja ci pomogę się spakować ! - powiedział - To jak będzie ?
Zawahałam się na chwilę - Dobrze. Wracam - powiedziałam, a na twarzy Maxa zagościł szeroki uśmiech
Wow, tego to się w najśmielszych snach nie spodziewałam... Ale chwila, mam czuć się winna tego, że nie odwzajemniam uczucia George'a? W ogóle jakaś denerwująca ta gadka... No ale niech mu będzie.
- Max, przeprosiny przyjęte - szepnęłam, kładąc mu rękę na ramieniu, jednocześnie nerwowo przygryzając wargę - Cieszę się, że zrozumiałeś iż kocham Nathana i to właśnie z nim jestem szczęśliwa. - powiedziałam, patrząc na chłopaka, który zrobił spory wdech
Wypuścił powietrze delikatnie, po czym uśmiechnął się smutno - W końcu dla mnie najważniejsze jest twoje szczęście - odgarnął mi niesforny kosmyk z twarzy i założył go za ucho - Bo chyba na tym zależy przyjaciołom, prawda ? - spytał, uśmiechając się delikatnie, ale szczerze
- Mhm - skinęłam głową - Wydaje mi się, że tak - odwzajemniłam gest - Bardzo się cieszę, że w końcu porozmawialiśmy na spokojnie i chyba wszystko sobie wyjaśniliśmy - stwierdziłam
- Ja również - posłał mi delikatny uśmiech, po którym zapadła między nami niezobowiązująca cisza
- Chciałbyś się może czegoś napić ? Zjeść coś ? - spytałam chwilę później
- Wody, jak byś mogła - puścił mi oczko
- Okay, już się robi - powiedziałam i poszłam do kuchni
Po chwili znajdowaliśmy się w salonie. Siedzieliśmy naprzeciwko siebie i powoli sączyliśmy wodę.
- Wróć dzisiaj ze mną do L.A - westchnął - Proszę. Brakuje nam ciebie - wyznał - Bardzo
Jęknęłam głośno - Nie wiem...
- Zgódź się Mel - poprosił, patrząc na mnie błagalnie
- Ale ja nawet nie jestem spakowana, nic. Wyciągnęłam większość rzeczy z walizki...
- To nic ! - machnął ręką - Ja ci pomogę się spakować ! - powiedział - To jak będzie ?
Zawahałam się na chwilę - Dobrze. Wracam - powiedziałam, a na twarzy Maxa zagościł szeroki uśmiech
- Dziękuję ! - powiedział uradowany i mocno mnie przytulił
- Okay, okay - poklepałam chłopaka po plecach
- To co, idziemy cię pakować, nie ?
- Hm, no raczej - puściłam mu oczko, po czym pobiegliśmy do mojego pokoju - Dobra, siadaj sobie, a ja się spakuję - poleciłam
- Nie no co ty, pomogę ci - powiedział
- Oj, na razie siadaj, przecież nie będziesz mi ubrań pakować - machnęłam ręką
- Czemu nie... - mruknął
- Głupek - pacnęłam chłopaka w ramię i zaczęłam się pakować
Niecałą godzinkę później Max zniósł moją wypchaną walizkę na dół. Moi rodzice byli w pracy, więc zostawiłam im karteczkę na stole z informacją o wyjeździe. Zamówiliśmy taksówkę i pojechaliśmy na lotnisko. Gdy byliśmy na miejscu, w pośpiechu pobiegliśmy na odprawę, ponieważ nasz samolot odlatywał za niecałe dwadzieścia minut.
Na szczęście zmieściliśmy się w tym czasie i w spokoju zajęliśmy swoje miejsca. Chłopak odstąpił mi miejsca przy oknie, za co byłam mu bardzo wdzięczna.
Pięć minut później samolot wystartował, a ja obserwowałam, jak powoli wznosimy się w powietrze. Nawet nie zauważyłam, kiedy zasnęłam z głową opartą o ramię Maxa.
Obudziło mnie delikatne szturchanie - Mel, zaraz lądujemy - chłopak szepnął mi do ucha
- Co ? - zmarszczyłam czoło - Czekaj... Co ? - spojrzałam zaspana na Maxa
- Za parę minut lądujemy - uśmiechnął się - Już, już. Więc najwyższa pora aby wstać.
Jęknęłam głośno, po czym trochę się rozciągnęłam i ziewnęłam.
Pół godziny później błądziliśmy już po lotnisku, szukając moich bagaży... No w sumie jednego. Ale sporego!
- Max, mówię ci, nie ma go no ! - powiedziałam szybko, bez skutku przeczesując sterty walizek i toreb
- Musi gdzieś być - stwierdził spokojnie - Pewnie zaraz znajdziemy tę twoją walichę - zachichotał
- Jak, kiedy jej nie ma ! - jęknęłam bezsilnie
- Hej, musi być i koniec, jasne ? - mruknął, obejmując mnie ramieniem
- No dobra. To szukamy dalej - posłałam mu delikatny uśmiech i zwinnie uwolniłam się z uścisku
Kolejne dwadzieścia minut spędziliśmy na poszukiwaniach mojej walizki, którą w końcu znaleźliśmy. Na szczęście !
Podziękowałam chłopakowi za pomoc. Zamówiliśmy taksówkę i ruszyliśmy do domu. Gdy byliśmy już przed bramą zaczęłam się stresować, chociaż w sumie nawet nie wiem czemu.
Łysy zapłacił kierowcy, po czym wziął moją torbę i poszliśmy do budynku. Ja kroczyłam jakiś metr za chłopakiem.
- Gdzie ty byłeś przez cały Boży dzień ?! - krzyknął Tom, gdy zobaczył Maxa
- Woah. Nie przypominam sobie, żebyśmy mieli jakieś plany,więc chyba mogłem robić co mi się żywnie podobało - rzucił ostro
- To tylko pogratulować wspaniałej pa... - wzrok ciemnookiego zatrzymał się na mnie - O ! Dziewczyno, gdzieś ty była ?! - podniósł głos
- W Polsce... - potarłam nerwowo kark
- Jak mogłaś nam nic nie powiedzieć ?! Tak po prostu uciec ?! - machnął rękoma zdenerwowany - Martwimy się, odchodzimy od zmysłów... Normalnie oboje jesteście siebie warci !
- Uspokój się Parker - powiedziałam lekko zdenerwowana - Proszę... - dodałam ciszej
- Dlaczego ?!
- Może dlatego, że cię o to proszę ? - jęknęłam
- Melanie ? - usłyszeliśmy wszyscy niedowierzający głos Nathana
Spojrzałam w stronę schodów, a mój wzrok zatrzymał się na nieogolonym brunecie. Przełknęłam głośno ślinę i zagryzłam nerwowo wargę.
- Sądzę, że macie sobie coś do wyjaśnienia - bąknął Parker, po czym pociągnął Maxa do innego pokoju, żeby jak mniemam dokończyć rozmowę
Sykes powoli zszedł po schodach, w sumie bez większego entuzjazmu. Czego ja się spodziewałam? Że jak przyjadę to będzie skakał z radości ? Rzuci mi się na szyję ? Co ze mną jest nie tak !?
- Co tu robisz ? - spytał beznamiętnie, opierając się o framugę drzwi
- Max mnie namówił żebym wróciła... W sumie chciałam wrócić - powiedziałam, patrząc gdzieś w podłogę
- Najpierw uciekasz, a teraz mi mówisz, że chciałaś wrócić ? - podniósł brew i prychnął
- Tęskniłam za tobą - wyznałam
- Gdybyś ze mną po prostu porozmawiała nie byłoby tej całej sytuacji. Zachowałaś się jak struś, który chowa głowę w piasek, jak zwykły tchórz - wytknął surowo - Nie w takiej dziewczynie się zakochałem
Przełknęłam głośno ślinę. Miał rację. Czułam jak moja broda zaczyna drżeć, więc zagryzłam mocno wargę. Chłopak ujął moją twarz w dłonie tak, abym na niego patrzyła.
- Ja... Ja strasznie przep... - nie udało mi się dokończyć, ponieważ Nathan wpił się w moje usta
Zszokował mnie, ale szybko odwzajemniłam pocałunek. Położyłam mu dłoń na karku, a on sam przyciągnął mnie do siebie bliżej - Nawet nie masz pojęcia jak bardzo za tobą tęskniłem... Jak bardzo się martwiłem - szepnął, na chwilę odsuwając się ode mnie i delikatnie muskając mój policzek - Tylko proszę, obiecaj mi, że będziesz ze mną rozmawiać na każdy temat, bo nie chcę takich sytuacji jak ta. - założył mi niesforny kosmyk włosów za ucho - Okay ?
- Mhm - skinęłam głową delikatnie - Obiecuję - szepnęłam, wtulając się w Nathana tak mocno jak tylko umiałam
- Chodź, zaniosę twoją torbę na górę, co ? - posłał mi delikatny, chłopięcy uśmiech
Skinęłam głową, po czym czmychnęłam do naszego pokoju. Nath szedł parę kroków za mną, targając bagaż po schodach.
- Postawię to przy szafie, dobra ? - spytał trochę zmachany
- Pewnie - parsknęłam śmiechem - Nath, kondycja ci się przez tę parę dni pogorszyła, czy co ?
- No bardzo śmieszne, normalnie boki zrywać - przewrócił teatralnie oczami, po czym do mnie podszedł i delikatnie pocałował
Oddałam pocałunek, kładąc swoje dłonie na jego torsie.
- Może byśmy ją tak po... - chłopakowi nie udało się dokończyć
- E, zakochańce - drzwi od naszego pokoju się otworzyły i zobaczyliśmy Jaya - Sorki Mel, ale muszę porwać na chwilę Nathana. Jak chcesz, to też możesz przyjść, chociaż chyba nic jakiegoś ciekawego to nie będzie... - westchnął, puszczając mi oczko - Rozumiesz, Scooter i inne bzdety
- No dooobra, jakoś dam radę - jęknęłam
Mój chłopak wziął mnie za rękę - Zaraz przyjdziemy - stwierdził
- Okay, tylko nie za długo, bo na was czekamy - odpowiedział Loczek i zamknął drzwi
Podniosłam brew delikatnie. Przez cały czas patrzyłam na bruneta.
- Kocham cię - szepnął, po czym złożył długi pocałunek na moim czole
- Ja ciebie też Natty - wyszeptałam, lekko przymykając oczy
- Strasznie za tobą tęskniłem - mruknął mi do ucha, jednocześnie przytykając swój policzek w okolice mojego
- Ja za tobą też - powiedziałam półgłosem - Drapiesz... - zmarszczyłam nos, uśmiechając się delikatnie
- Jak wrócimy to się ogolę - stwierdził i objął mnie ramieniem - Idziemy ? - spytał
- Uhm - skinęłam głową, wtulając się w bok chłopaka
Chwilę później siedzieliśmy już całą gromadą w salonie, czekając na Scootera, który spóźniał się ponad dwadzieścia minut.
- Chce ktoś może czegoś do picia ? - spytałam, wstając z kanapy
- W sumie... Soku, jak możesz - odezwał się Tom
- Jakiego ?
- Wszystko mi jedno. Sok to sok - jęknął i zaplótł dłonie na karku
- Okay. Ktoś jeszcze sobie czegoś życzy ? - spojrzałam na resztę
- Skoro już tam idziesz słońce... To możesz mi wody przynieść - powiedział Jay
- Mnie w sumie też - stwierdził Max
- My również poprosimy - Siva posłał mi delikatny usmiech
- Dobra - odwzajemniłam gest - Kelsey, a ty ? - spytałam
- Nie. Ja podziękuję - stwierdziła, bawiąc się telefonem
- No dobrze - powiedziałam i poszłam do kuchni zrealizować zamówienia
Po paru minutach wróciłam ze sporą tacą. Podałam każdemu szklankę z cieczą i wróciłam na miejsce obok Nathana, który od razu objął mnie ramieniem.
- Słońce - jęknął Thomas - Jabłkowy ? Poważanie ? Innego tam nie znalazłaś ? - wymamrotał niezadowolony
- Podobno sok to sok, nieprawdaż ? - podniosłam brew
- Tak, ale...
- Boże drogi, jak zwykle coś ci nie pasuje ! Jak ci nie smakuje to po prostu nie pij, albo rusz dupsko po inny ! Melanie ci tylko grzeczność zrobiła, a ty jakieś reklamacje składasz ! Pytała się przecież ciebie ! Ona nie jest jasnowidzem, nikt nie jest ! Już mam tego dość, mam dość twojego ciągłego narzekania ! - Kelsey wstała zdenerwowana, wytrąciła do połowy pełną szklankę z dłoni Parkera, która z hukiem spadła na posadzkę, tym samym rozpadając się w drobny mak i wyszła z pomieszczenia
Wszystkie zszokowane oczy zgromadzonych powędrowały za dziewczyną, a później szkłem walającym się po podłodze oraz rozlanym sokiem. W pomieszczeniu zapanowała grobowa cisza, której nawet nikt nie śmiał przerwać.
Tom podniósł się, zaczął zbierać kawałki szkła, jednak po chwili rzucił je z powrotem na posadzkę i pobiegł za swoją dziewczyną.
Nagle wszyscy usłyszeliśmy dzwonek do drzwi. Max, jako, że siedział najbliżej poszedł otworzyć.
- Witam wszystkich ! - przywitał nas Scooter z jakimś dziwnym, krzywym uśmiechem na twarzy
- Hej, hej - odpowiedzieliśmy
- Młodzi, gdzie Tom ? I Kelsey... - westchnął mężczyzna, nerwowo strzykając palcami, co piekielnie mnie denerwowało
- Musieli wyjść. - stwierdziła krótko Nareesha
- No bez jaj ! - podniósł głos - To jest spotkanie, a nie pora na pogawędki, czy Bóg wie co !
Przewróciłam oczami, po czym położyłam dłoń na kolanie Nathana. Chłopak przygryzł delikatnie wargę i pocałował mnie w policzek.
- No błagam - jęknął Braun - Nathan, czy ty chociaż raz możesz się na mnie skupić, a nie na swojej dziewczynie ? - spytał, siadając na fotelu - Odkąd z nią jesteś to mam z tobą same problemy dzieciaku... - mruknął pod nosem
Mój chłopak podniósł brew i usiadł po turecku - Że co proszę ? - syknął - Nie zapominaj, że to ja ci daję pracę, a nie odwrotnie
- Beze mnie byś nie miał gdzie grać - parsknął wkurzony
- Woah, spokojnie ! Nie potrzebujemy drugiej kłótni ! Nathan, zluzuj trochę - odezwał się Siva
Sykes odchylił głowę do tyłu i wziął parę głębszych oddechów - Okay, sorry - burknął
- Dobra... Dzisiaj chciałbym z wa... No zaraz nie wytrzymam, gdzie jest Parker ?! - wrzasnął, z hukiem rzucając stos papierów na ławę, tak, aż się wzdrygnęłam - Ile można ?! Nie mam całego dnia przecież !
- Pójdę po niego - powiedziałam cicho, po czym wstałam
- Chociaż raz na coś się przydasz... - warknął pod nosem
Olałam jego chamską uwagę i poszłam na górę. Gdy podeszłam do pokoju Kels i Thomasa, usłyszałam ostrą wymianę zdań w ich wykonaniu.
Westchnęłam głośno, po czym niepewnie zapukałam do drzwi.
- Co ?! - warknęła blondynka
- Mogę na chwilę ? - spytałam cicho
- Oh, Mel... Pewnie, wejdź... - powiedziała, tym razem spokojnie
Nacisnęłam na klamkę i weszłam do środka. Gdy tylko spojrzałam na dziewczynę, dostrzegłam, że ma oczy czerwone od płaczu oraz rozmazany makijaż.
-----
Witam po ponad miesięcznej przerwie ! :o
Mam nadzieję, że kogoś tu jeszcze zastałam :D
Jeśli tak, to co sądzicie o rozdziale? Podobał się? A może jesteście trochę zaskoczone obrotem akcji?
Z wielką chęcią przeczytam Wasze odczucia, opinie w komentarzach :)
Jak tam w szkole? Dużo nauki? Bo u mnie to normalnie jakaś maaaaaaaaasakra :c 0 czasu wolnego. Dosłownie :c
No to do (mam nadzieję) nexta moje kochane !
Buziaczki ! :*
PS. Za wszystkie błędy ortograficzne (chociaż nie powinno ich być, bo rozdział sprawdzałam chyba trzy razy, ale nigdy to z nimi nie wiadomo :P ) strasznie przepraszam ! :*
- Głupek - pacnęłam chłopaka w ramię i zaczęłam się pakować
Niecałą godzinkę później Max zniósł moją wypchaną walizkę na dół. Moi rodzice byli w pracy, więc zostawiłam im karteczkę na stole z informacją o wyjeździe. Zamówiliśmy taksówkę i pojechaliśmy na lotnisko. Gdy byliśmy na miejscu, w pośpiechu pobiegliśmy na odprawę, ponieważ nasz samolot odlatywał za niecałe dwadzieścia minut.
Na szczęście zmieściliśmy się w tym czasie i w spokoju zajęliśmy swoje miejsca. Chłopak odstąpił mi miejsca przy oknie, za co byłam mu bardzo wdzięczna.
Pięć minut później samolot wystartował, a ja obserwowałam, jak powoli wznosimy się w powietrze. Nawet nie zauważyłam, kiedy zasnęłam z głową opartą o ramię Maxa.
Obudziło mnie delikatne szturchanie - Mel, zaraz lądujemy - chłopak szepnął mi do ucha
- Co ? - zmarszczyłam czoło - Czekaj... Co ? - spojrzałam zaspana na Maxa
- Za parę minut lądujemy - uśmiechnął się - Już, już. Więc najwyższa pora aby wstać.
Jęknęłam głośno, po czym trochę się rozciągnęłam i ziewnęłam.
Pół godziny później błądziliśmy już po lotnisku, szukając moich bagaży... No w sumie jednego. Ale sporego!
- Max, mówię ci, nie ma go no ! - powiedziałam szybko, bez skutku przeczesując sterty walizek i toreb
- Musi gdzieś być - stwierdził spokojnie - Pewnie zaraz znajdziemy tę twoją walichę - zachichotał
- Jak, kiedy jej nie ma ! - jęknęłam bezsilnie
- Hej, musi być i koniec, jasne ? - mruknął, obejmując mnie ramieniem
- No dobra. To szukamy dalej - posłałam mu delikatny uśmiech i zwinnie uwolniłam się z uścisku
Kolejne dwadzieścia minut spędziliśmy na poszukiwaniach mojej walizki, którą w końcu znaleźliśmy. Na szczęście !
Podziękowałam chłopakowi za pomoc. Zamówiliśmy taksówkę i ruszyliśmy do domu. Gdy byliśmy już przed bramą zaczęłam się stresować, chociaż w sumie nawet nie wiem czemu.
Łysy zapłacił kierowcy, po czym wziął moją torbę i poszliśmy do budynku. Ja kroczyłam jakiś metr za chłopakiem.
- Gdzie ty byłeś przez cały Boży dzień ?! - krzyknął Tom, gdy zobaczył Maxa
- Woah. Nie przypominam sobie, żebyśmy mieli jakieś plany,więc chyba mogłem robić co mi się żywnie podobało - rzucił ostro
- To tylko pogratulować wspaniałej pa... - wzrok ciemnookiego zatrzymał się na mnie - O ! Dziewczyno, gdzieś ty była ?! - podniósł głos
- W Polsce... - potarłam nerwowo kark
- Jak mogłaś nam nic nie powiedzieć ?! Tak po prostu uciec ?! - machnął rękoma zdenerwowany - Martwimy się, odchodzimy od zmysłów... Normalnie oboje jesteście siebie warci !
- Uspokój się Parker - powiedziałam lekko zdenerwowana - Proszę... - dodałam ciszej
- Dlaczego ?!
- Może dlatego, że cię o to proszę ? - jęknęłam
- Melanie ? - usłyszeliśmy wszyscy niedowierzający głos Nathana
Spojrzałam w stronę schodów, a mój wzrok zatrzymał się na nieogolonym brunecie. Przełknęłam głośno ślinę i zagryzłam nerwowo wargę.
- Sądzę, że macie sobie coś do wyjaśnienia - bąknął Parker, po czym pociągnął Maxa do innego pokoju, żeby jak mniemam dokończyć rozmowę
Sykes powoli zszedł po schodach, w sumie bez większego entuzjazmu. Czego ja się spodziewałam? Że jak przyjadę to będzie skakał z radości ? Rzuci mi się na szyję ? Co ze mną jest nie tak !?
- Co tu robisz ? - spytał beznamiętnie, opierając się o framugę drzwi
- Max mnie namówił żebym wróciła... W sumie chciałam wrócić - powiedziałam, patrząc gdzieś w podłogę
- Najpierw uciekasz, a teraz mi mówisz, że chciałaś wrócić ? - podniósł brew i prychnął
- Tęskniłam za tobą - wyznałam
- Gdybyś ze mną po prostu porozmawiała nie byłoby tej całej sytuacji. Zachowałaś się jak struś, który chowa głowę w piasek, jak zwykły tchórz - wytknął surowo - Nie w takiej dziewczynie się zakochałem
Przełknęłam głośno ślinę. Miał rację. Czułam jak moja broda zaczyna drżeć, więc zagryzłam mocno wargę. Chłopak ujął moją twarz w dłonie tak, abym na niego patrzyła.
- Ja... Ja strasznie przep... - nie udało mi się dokończyć, ponieważ Nathan wpił się w moje usta
Zszokował mnie, ale szybko odwzajemniłam pocałunek. Położyłam mu dłoń na karku, a on sam przyciągnął mnie do siebie bliżej - Nawet nie masz pojęcia jak bardzo za tobą tęskniłem... Jak bardzo się martwiłem - szepnął, na chwilę odsuwając się ode mnie i delikatnie muskając mój policzek - Tylko proszę, obiecaj mi, że będziesz ze mną rozmawiać na każdy temat, bo nie chcę takich sytuacji jak ta. - założył mi niesforny kosmyk włosów za ucho - Okay ?
- Mhm - skinęłam głową delikatnie - Obiecuję - szepnęłam, wtulając się w Nathana tak mocno jak tylko umiałam
- Chodź, zaniosę twoją torbę na górę, co ? - posłał mi delikatny, chłopięcy uśmiech
Skinęłam głową, po czym czmychnęłam do naszego pokoju. Nath szedł parę kroków za mną, targając bagaż po schodach.
- Postawię to przy szafie, dobra ? - spytał trochę zmachany
- Pewnie - parsknęłam śmiechem - Nath, kondycja ci się przez tę parę dni pogorszyła, czy co ?
- No bardzo śmieszne, normalnie boki zrywać - przewrócił teatralnie oczami, po czym do mnie podszedł i delikatnie pocałował
Oddałam pocałunek, kładąc swoje dłonie na jego torsie.
- Może byśmy ją tak po... - chłopakowi nie udało się dokończyć
- E, zakochańce - drzwi od naszego pokoju się otworzyły i zobaczyliśmy Jaya - Sorki Mel, ale muszę porwać na chwilę Nathana. Jak chcesz, to też możesz przyjść, chociaż chyba nic jakiegoś ciekawego to nie będzie... - westchnął, puszczając mi oczko - Rozumiesz, Scooter i inne bzdety
- No dooobra, jakoś dam radę - jęknęłam
Mój chłopak wziął mnie za rękę - Zaraz przyjdziemy - stwierdził
- Okay, tylko nie za długo, bo na was czekamy - odpowiedział Loczek i zamknął drzwi
Podniosłam brew delikatnie. Przez cały czas patrzyłam na bruneta.
- Kocham cię - szepnął, po czym złożył długi pocałunek na moim czole
- Ja ciebie też Natty - wyszeptałam, lekko przymykając oczy
- Strasznie za tobą tęskniłem - mruknął mi do ucha, jednocześnie przytykając swój policzek w okolice mojego
- Ja za tobą też - powiedziałam półgłosem - Drapiesz... - zmarszczyłam nos, uśmiechając się delikatnie
- Jak wrócimy to się ogolę - stwierdził i objął mnie ramieniem - Idziemy ? - spytał
- Uhm - skinęłam głową, wtulając się w bok chłopaka
Chwilę później siedzieliśmy już całą gromadą w salonie, czekając na Scootera, który spóźniał się ponad dwadzieścia minut.
- Chce ktoś może czegoś do picia ? - spytałam, wstając z kanapy
- W sumie... Soku, jak możesz - odezwał się Tom
- Jakiego ?
- Wszystko mi jedno. Sok to sok - jęknął i zaplótł dłonie na karku
- Okay. Ktoś jeszcze sobie czegoś życzy ? - spojrzałam na resztę
- Skoro już tam idziesz słońce... To możesz mi wody przynieść - powiedział Jay
- Mnie w sumie też - stwierdził Max
- My również poprosimy - Siva posłał mi delikatny usmiech
- Dobra - odwzajemniłam gest - Kelsey, a ty ? - spytałam
- Nie. Ja podziękuję - stwierdziła, bawiąc się telefonem
- No dobrze - powiedziałam i poszłam do kuchni zrealizować zamówienia
Po paru minutach wróciłam ze sporą tacą. Podałam każdemu szklankę z cieczą i wróciłam na miejsce obok Nathana, który od razu objął mnie ramieniem.
- Słońce - jęknął Thomas - Jabłkowy ? Poważanie ? Innego tam nie znalazłaś ? - wymamrotał niezadowolony
- Podobno sok to sok, nieprawdaż ? - podniosłam brew
- Tak, ale...
- Boże drogi, jak zwykle coś ci nie pasuje ! Jak ci nie smakuje to po prostu nie pij, albo rusz dupsko po inny ! Melanie ci tylko grzeczność zrobiła, a ty jakieś reklamacje składasz ! Pytała się przecież ciebie ! Ona nie jest jasnowidzem, nikt nie jest ! Już mam tego dość, mam dość twojego ciągłego narzekania ! - Kelsey wstała zdenerwowana, wytrąciła do połowy pełną szklankę z dłoni Parkera, która z hukiem spadła na posadzkę, tym samym rozpadając się w drobny mak i wyszła z pomieszczenia
Wszystkie zszokowane oczy zgromadzonych powędrowały za dziewczyną, a później szkłem walającym się po podłodze oraz rozlanym sokiem. W pomieszczeniu zapanowała grobowa cisza, której nawet nikt nie śmiał przerwać.
Tom podniósł się, zaczął zbierać kawałki szkła, jednak po chwili rzucił je z powrotem na posadzkę i pobiegł za swoją dziewczyną.
Nagle wszyscy usłyszeliśmy dzwonek do drzwi. Max, jako, że siedział najbliżej poszedł otworzyć.
- Witam wszystkich ! - przywitał nas Scooter z jakimś dziwnym, krzywym uśmiechem na twarzy
- Hej, hej - odpowiedzieliśmy
- Młodzi, gdzie Tom ? I Kelsey... - westchnął mężczyzna, nerwowo strzykając palcami, co piekielnie mnie denerwowało
- Musieli wyjść. - stwierdziła krótko Nareesha
- No bez jaj ! - podniósł głos - To jest spotkanie, a nie pora na pogawędki, czy Bóg wie co !
Przewróciłam oczami, po czym położyłam dłoń na kolanie Nathana. Chłopak przygryzł delikatnie wargę i pocałował mnie w policzek.
- No błagam - jęknął Braun - Nathan, czy ty chociaż raz możesz się na mnie skupić, a nie na swojej dziewczynie ? - spytał, siadając na fotelu - Odkąd z nią jesteś to mam z tobą same problemy dzieciaku... - mruknął pod nosem
Mój chłopak podniósł brew i usiadł po turecku - Że co proszę ? - syknął - Nie zapominaj, że to ja ci daję pracę, a nie odwrotnie
- Beze mnie byś nie miał gdzie grać - parsknął wkurzony
- Woah, spokojnie ! Nie potrzebujemy drugiej kłótni ! Nathan, zluzuj trochę - odezwał się Siva
Sykes odchylił głowę do tyłu i wziął parę głębszych oddechów - Okay, sorry - burknął
- Dobra... Dzisiaj chciałbym z wa... No zaraz nie wytrzymam, gdzie jest Parker ?! - wrzasnął, z hukiem rzucając stos papierów na ławę, tak, aż się wzdrygnęłam - Ile można ?! Nie mam całego dnia przecież !
- Pójdę po niego - powiedziałam cicho, po czym wstałam
- Chociaż raz na coś się przydasz... - warknął pod nosem
Olałam jego chamską uwagę i poszłam na górę. Gdy podeszłam do pokoju Kels i Thomasa, usłyszałam ostrą wymianę zdań w ich wykonaniu.
Westchnęłam głośno, po czym niepewnie zapukałam do drzwi.
- Co ?! - warknęła blondynka
- Mogę na chwilę ? - spytałam cicho
- Oh, Mel... Pewnie, wejdź... - powiedziała, tym razem spokojnie
Nacisnęłam na klamkę i weszłam do środka. Gdy tylko spojrzałam na dziewczynę, dostrzegłam, że ma oczy czerwone od płaczu oraz rozmazany makijaż.
-----
Witam po ponad miesięcznej przerwie ! :o
Mam nadzieję, że kogoś tu jeszcze zastałam :D
Jeśli tak, to co sądzicie o rozdziale? Podobał się? A może jesteście trochę zaskoczone obrotem akcji?
Z wielką chęcią przeczytam Wasze odczucia, opinie w komentarzach :)
Jak tam w szkole? Dużo nauki? Bo u mnie to normalnie jakaś maaaaaaaaasakra :c 0 czasu wolnego. Dosłownie :c
No to do (mam nadzieję) nexta moje kochane !
Buziaczki ! :*
PS. Za wszystkie błędy ortograficzne (chociaż nie powinno ich być, bo rozdział sprawdzałam chyba trzy razy, ale nigdy to z nimi nie wiadomo :P ) strasznie przepraszam ! :*
niedziela, 31 sierpnia 2014
Uwaga :)
Hej Wszystkim! Chciałbym Was bardzo przeprosić za to, że w tym tygodniu nie dodałam rozdziału na który (mam nadzieję) czekałyście i który był zapowiadany :( Często mam problemy z internetem, zbyt mało czasu albo brak weny :(
Staram się jednak coś sklecić :P Mam nadzieję, że nie jesteście na mnie złe :( Postaram się dodać rozdział tak szybko jak będzie to możliwe :)
I oczywiście chciałam Wam wszystkim życzyć dobrego roku szkolnego! :) Mam nadzieję, że będzie udany :)
Buziaczki
Nika :)
PS. Jeszcze raz strasznie Was przepraszam
piątek, 15 sierpnia 2014
Rozdział pięćdziesiąty
Nie wiedziałam co ze sobą zrobić. Wzięłam laptopa i zaczęłam przeglądać różne portale społecznościowe, m.in Twittera i Facebooka. Na nic ciekawego się tam nie natknęłam, więc po godzinie stwierdziłam, że mam ochotę na film. Znalazłam jakiś melodramat. Usiadłam wygodnie i go włączyłam.
Oglądać skończyłam z kupą chusteczek na podłodze oraz mokrymi policzkami. Łkając wyłączyłam komputer, po czym zaczęłam sprzątać.
Nagle usłyszałam mój telefon. Zaczęłam poszukiwania, jednak gdy już go znalazłam było za późno. Jęknęłam niezadowolona, po czym spojrzałam kto próbował się do mnie dodzwonić. "Nathan". Mogłam się domyślić. Odłożyłam telefon na biurko. Westchnęłam głośno. Postanowiłam zejść na dół i zjeść jakieś śniadanie. Tak też zrobiłam. Przygotowałam sobie kanapkę, po czym usadowiłam się na blacie.
Parę minut później posprzątałam po sobie. Nie za bardzo wiedziałam co ze sobą zrobić, więc stwierdziłam, że spędzę dzień przed telewizorem. Oryginalne, nieprawdaż ?
Walnęłam się na kanapie i zaczęłam szukać pilota. Gdy zobaczyłam go na ławie, dwa metry ode mnie, jęknęłam głośno, po czym niechętnie podniosłam cztery litery. Zrobiłam trzy kroki, wzięłam urządzenie i wróciłam na miejsce.
Włączyłam telewizor, trafiając akurat na film ''Złap mnie, jeśli potrafisz'' z moim ukochanym aktorem, Leonardem DiCaprio. Uśmiechnęłam się do siebie, po czym zaczęłam oglądać.
Po około dwóch godzinach usłyszałam dzwonek domofonu. Wstałam i podeszłam do okna. Zobaczyłam Kat, stojącą przy furtce. Uśmiechnęłam się szeroko, przycisnęłam przycisk odblokowujący bramkę, po czym popędziłam do przyjaciółki.
- Hej ! - zachichotała, mocno mnie przytulając
- Hejka - powiedziałam - Ty nie w pracy ? - zdziwiłam się
- Nie, nie, dzisiaj mam wolne - posłała mi uśmiech
- Tak w ogóle, to gdzie pracujesz ? - spytałam
- Hm... Jestem wizażystką, jak na razie to na stażu, w agencji modelek - powiedziała zadowolona
- To super ! - klasnęłam w dłonie - Podoba ci się tam ? - spytałam
- Pewnie ! Nawet nie masz pojęcia ile fajnych osób można spotkać - westchnęła z szerokim uśmiechem
Zachichotałam - Wejdziesz ? - zaproponowałam, zapraszając dziewczynę gestem ręki do środka
- Okay - posłała mi jeden z tych uśmiechów, który był zarezerwowany tylko i wyłącznie dla mnie
- Chciałabyś się może czegoś napić ? - zaproponowałam
- Kawy, najlepiej mrożonej - puściła mi oczko
- Dobra, już się robi - odwzajemniłam gest, po czym poszłam do kuchni
Zaczęłam przygotowywać dla nas kawę, gdy usłyszałam pisk dobiegający z salonu. Szybko tam pobiegłam i zobaczyłam strasznie szybko oddychającą Kat, patrzącą się w punkt na panelach.
- Weź to stąd - jęknęła
- Ale...
- Weź tego pająka ! Zabij go ! - pisnęła przerażona
- Pająków się nie zabija, bo brzydka pogoda będzie - przewróciłam oczami, po czym wzięłam z półki pierwszą lepszą gazetę
Po chwili pajączek biegał gdzieś na wolności. Wróciłam do salonu - Poważnie ? - zachichotałam - Był aż tak straszny ? - podniosłam brew, opierając się o sofę
- Tak ! I się nie śmiej ! - zrobiła obrażoną minę
- Oj daj spokój - machnęłam ręką - Idę dokończyć kawę - posłałam dziewczynie uśmiech, po czym czmychnęłam do kuchni
Parę minut później przyniosłam nam mrożoną kawę z bitą śmietaną, karmelem i pokruszoną czekoladą. Bomba kaloryczna, ale jaka pyszna ! Mmm, palce lizać
- Ale dobra - mruknęła moja towarzyszka, oblizując usta
- Dziękuję, dziękuję - posłałam jej delikatny uśmiech i klapnęłam na kanapie
- Jak się czujesz ? - spytała
- Nie jest źle - stwierdziłam
- Nathan się odzywa ?
- Taaa... - westchnęłam
- Tęsknisz za nim, co ? - szturchnęła mnie delikatnie
- Możemy porozmawiać o czymś innym ? - poprosiłam
- Okay, nie ma sprawy - puściła mi oczko - Masz może ochotę na zakupy ?
- Czy ja wiem...
- Oj nie daj się prosić - jęknęła - Rozerwiemy się trochę... - oparła głowę o moje ramię
- Dobra, dobra - poddałam się - Mogę iść
- No ! - stuknęła mnie w ramię - Wiedziałam, że się zgodzisz
- Ej, bo zaraz zmienię decyzję !
- Nie zmienisz, za bardzo mnie kochasz - wystawiła mi język
- No jasne, jasne - parsknęłam śmiechem - Kiedy ruszamy ? - spytałam
- Choćby zaraz - wzruszyła ramionami
- Oh, okay - zachichotałam - To pójdę się przebrać
- Leć, leć - mruknęła, rozsiadając się na kanapie
Pobiegłam na górę, wyjęłam z szuflady czarne rurki i flanelową koszulę w kratę. Szybko się przebrałam, po czym wróciłam do mojej przyjaciółki.
- To co, możemy ruszać ? - spytała, wstając z kanapy
- Pewnie - stwierdziłam, po czym założyłam trampki i wyszłyśmy z domu
Wzięłyśmy moje auto. Bez żadnego problemu udało mi się zapalić. Wyjechałam z podjazdu i pojechałyśmy do centrum, gdzie znajdowało się nasze ulubione centrum handlowe. Droga nie zajęła nam więcej niż pół godzin, a w dodatku nie było korków.
Zaparkowałam w jednej z pobliskich uliczek, gdyż przy celu naszej podróży wszystkie miejsca niestety były zajęte.
Zadowolone wysiadłyśmy z samochodu i ruszyłyśmy do okazałego, nowoczesnego budynku.
- Dobra, to gdzie idziemy ? - spytałam, wodząc wzrokiem po pobliskich sklepach z ubraniami, bielizną, artykułami domowymi i innymi cudami
- W sumie... Muszę odświeżyć swoją szafę - Kat zaśmiała się cicho
- Znowu ? - pisnęłam
- No ! - parsknęła śmiechem - Trochę nowych rzeczy się przyda - wzruszyła ramionami
- Dobra, to gdzie idziemy ?
- Może najpierw wybierzmy się do House'a ?
Skinęłam głową, po czym ruszyłyśmy do sklepu. Moja przyjaciółka kursowała między wieszakami, a przymierzalnią, ja z kolei tylko niemrawo się rozglądałam. W końcu dziewczyna wybrała dwie bluzki, bluzę i jeansy, po czym ustawiła się w niemiłosiernie długiej kolejce do jedynej czynnej kasy.
Parę dobrych minut później wyszłyśmy ze sklepu i weszłyśmy do kolejnego i kolejnego...
W końcu moja przyjaciółka była obładowana torbami. Mi udało się jedynie kupić (w dodatku za namową Kat) skromną srebrną bransoletkę z serduszkiem Swarovskiego. Od razu założyłam ją na przegub, po czym ruszyłyśmy w stronę kawiarni.
- Może chciałabyś zostawić tobołki w aucie ? - zaproponowałam
- W sumie... To niegłupi pomysł i chyba z niego skorzystam - powiedziała, wypuszczając głośno powietrze
- Iść z tobą ? - spytałam
- Nie, nie trzeba - posłała mi uśmiech
- Ok, to trzymaj - włożyłam jej do kieszeni kluczyki - Pójdę nam zamówić kawę, co ty na to ?
- Dobra ! Poproszę Espresso - puściła mi oczko i nie czekając ani chwili dłużej czmychnęła do auta
Ja poszłam do kawiarni, złożyłam zamówienie, po czym zajęłam stolik. Czekałam na moją przyjaciółkę prawie dwadzieścia minut.
- No jesteś już - zaśmiałam się - Kawa stygnie
- A, zagadałam się, przepraszam ! - jęknęła
- Eh, okay - powiedziałam i zrobiłam sporego łyka już chłodnego napoju - Kat... Od pewnego czasu dręczy mnie jedno pytanie...
- Tak ? Jakie ? - spytała, sięgając po filiżankę
- Powiedziałaś mi, że... Wolałabyś żebym była z Maxem niż z Nathanem... Dlaczego ?
Dziewczyna na chwilkę zastygła, niezbyt wiedząc jak odpowiedzieć - Um... Nie wiem... Tak jakoś mi się powiedziało - machnęła lekceważąco ręką i zrobiła spory łyk kawy
- Kłamiesz - powiedziałam stanowczo - Powiedz mi proszę prawdę.
- Mel, ja przecież mówię prawdę... - jęknęła - Jakoś po prostu Max do ciebie bardziej pasuje... Jak o tobie mówi... Boże, marzeniem każdej dziewczyny jest aby chłopak tak o niej mówił jak on o tobie... - westchnęła, a mi z jakichś niewyjaśnionych przyczyn serce zabiło mocniej
- Rozmawiałaś z nim ? - spytałam, zachowując zimną krew - O mnie ?! - podniosłam głos tak, że poczułam na sobie wzrok ludzi siedzących obok
- Melanie, uspokój się. Zadzwonił, chciał z kimś pogadać, wyżalić się... Nie mogłam mu odmówić, zrozum - powiedziała - On jest w tobie cholernie zakochany. Nawet nie masz pojęcia jak bardzo... Powinnaś z nim porozmawiać w cztery oczy
- Ale ja nie mam o czym z nim rozmawiać, zrozum - westchnęłam, chowając twarz w dłonie
- Musicie na spokojnie porozmawiać Mel. Najlepiej tu, w Polsce. W cztery oczy. Bez całej reszty. Wyjaśnicie sobie wszystko szczerze... - dziewczyna nie dawała za wygraną, jednak ja i tak wiedziałam swoje
Nie siedziałyśmy długo w kawiarni. Odwiozłam dziewczynę do jej domu i pojechałam do swojego. Gdy tylko przekroczyłam próg, zdjęłam trampki i rzuciłam je gdzieś w kąt. Poczłapałam do salonu, po czym położyłam się na sofie. Włączyłam telewizor i trafiłam na jakiś wyjątkowo denny serial. Wlepiłam oczy w ekran, nie mając lepszego pomysłu na marnowanie czasu.
Nagle usłyszałam dzwonek domofonu. Zmarszczyłam brwi, po czym poszłam otworzyć, nawet nie patrząc kto to. Gdy nacisnęłam klamkę od drzwi, ukazał mi się nie kto inny jak pan Max George. Zrobiłam wielkie oczy, nie wiedząc co powiedzieć.
- Hej... - powiedział, pocierając kark dłonią
- Co ty tu robisz ? - spytałam
- Chciałem z tobą porozmawiać... Zobaczyć cię - szepnął
- Wejdź - poleciłam krótko po czym zatrzasnęłam za nim drzwi.
- Czemu uciekłaś ? - spojrzał na mnie
- Szczerze ? - założyłam ręce na piersi
- Oczywiście - powiedział
- Bo mam dosyć tej twojej chorej zazdrości, kłótni z Nathanem, wszystkiego ! - wyrzuciłam ze zdenerwowaniem ręce, przez co prawie go uderzyłam
- Melanie... - szepnął, robiąc krok w moją stronę
- Nie patrz tak na mnie - warknęłam wściekła - W ogóle to się do mnie nie zbliżaj, bo nie ręczę za siebie
- Melanie, proszę cię, posłuchaj mnie - poprosił
- Dobra - westchnęłam - Mów
-----
Hejka ! Mamy już pięćdziesiąty rozdział ! Dziękuję Wam !
Jak tam ostatni miesiąc wakacji ? A właściwie jego połowa ?
Mam nadzieję, że podobał Wam się rozdział :)
Dziękuję za ponad 120000 wyświetleń rvfiarudvbg *-* Jesteście niesamowite !
Ja już się żegnam kochane :*
Buuuuuuuuuuziaki ! :*
PS. Za ewentualne błędy bardzo przepraszam, ale po dodaniu obrazka blogger mi fiksuje i zamienia literki ! :c Też tak macie ? :c
sobota, 2 sierpnia 2014
Rozdział czterdziesty dziewiąty
Lot zajął mi półtorej godziny. Po wszystkim zabrałam moją walizkę z dosyć sporej sterty. Zerknęłam na zegarek i stwierdziłam, że za niecałe dziesięć minut Kat powinna się po mnie zjawić.
Nagle zobaczyłam znajomą dziewczynę, biegnącą w moją stronę. Chwilę później zamknęła mnie w żelaznym uścisku.
- Jezu ! - pisnęła - Nawet nie masz pojęcia jak bardzo się za tobą stęskniłam ! I w dodatku cudnie ci w brązie i ombre ! Wyglądasz bosko ! - mówiła podekscytowana
- Na za tobą też, no i... Dziękuję - poklepałam przyjaciółkę po plecach
- Idziemy ? - spytała chwilę później, gdy się od siebie odkleiłyśmy
- Pewnie - posłałam jej uśmiech
- Musisz mi wszystko opowiedzieć - wzięła mnie pod rękę
Droga do auta nie była długa. Wpakowałam walizkę do bagażnika, po czym zajęłam miejsce obok Kat, która odpaliła silnik.
- No to opowiadaj co tam się stało - powiedziała, zgrabnie wyjeżdżając z miejsca parkingowego
- Hm... Pojechałam z całą ekipą do L.A, to wiesz - zaczęłam - No i na początku wszystko było ok... Ale później Max zaczął się do mnie przystawiać, co zaczęło mnie wkurzać i krępować, a z kolei pomiędzy mną, a Sykesem często dochodziło do kłótni. Dzisiaj Nathan w końcu poszedł pogadać z Łysym. Przed rozmową obiecał, że siebie nie tkną. No ale oczywiście, jak można się domyślić, nie dotrzymał obietnicy i dali sobie parę razy w twarz. Więc się zdenerwowałam, spakowałam manatki i na jakiś czas wróciłam. Miałam dosyć takiej atmosfery, oraz zachowania Natha. Oczywiście on tylko może się domyślać gdzie teraz jestem, gdyż nie poinformowałam go o wyjeździe. To chyba na tyle - wzruszyłam ramionami
- Wiesz, mówiąc między nami, to wolę żebyś była z Maxem niż Sykesem - wyznała po chwili namysłu
Nagle zobaczyłam znajomą dziewczynę, biegnącą w moją stronę. Chwilę później zamknęła mnie w żelaznym uścisku.
- Jezu ! - pisnęła - Nawet nie masz pojęcia jak bardzo się za tobą stęskniłam ! I w dodatku cudnie ci w brązie i ombre ! Wyglądasz bosko ! - mówiła podekscytowana
- Na za tobą też, no i... Dziękuję - poklepałam przyjaciółkę po plecach
- Idziemy ? - spytała chwilę później, gdy się od siebie odkleiłyśmy
- Pewnie - posłałam jej uśmiech
- Musisz mi wszystko opowiedzieć - wzięła mnie pod rękę
Droga do auta nie była długa. Wpakowałam walizkę do bagażnika, po czym zajęłam miejsce obok Kat, która odpaliła silnik.
- No to opowiadaj co tam się stało - powiedziała, zgrabnie wyjeżdżając z miejsca parkingowego
- Hm... Pojechałam z całą ekipą do L.A, to wiesz - zaczęłam - No i na początku wszystko było ok... Ale później Max zaczął się do mnie przystawiać, co zaczęło mnie wkurzać i krępować, a z kolei pomiędzy mną, a Sykesem często dochodziło do kłótni. Dzisiaj Nathan w końcu poszedł pogadać z Łysym. Przed rozmową obiecał, że siebie nie tkną. No ale oczywiście, jak można się domyślić, nie dotrzymał obietnicy i dali sobie parę razy w twarz. Więc się zdenerwowałam, spakowałam manatki i na jakiś czas wróciłam. Miałam dosyć takiej atmosfery, oraz zachowania Natha. Oczywiście on tylko może się domyślać gdzie teraz jestem, gdyż nie poinformowałam go o wyjeździe. To chyba na tyle - wzruszyłam ramionami
- Wiesz, mówiąc między nami, to wolę żebyś była z Maxem niż Sykesem - wyznała po chwili namysłu
Podniosłam brew - Mówiąc między nami, to kocham mojego chłopaka i nie zamieniłabym go na nikogo innego. Tyle w temacie. - ucięłam troszkę za ostro, ale lekko mnie zdenerwowała
- Okay, okay. Ja tylko tak mówiłam... - mruknęła, skupiając wzrok na drodze
Westchnęłam głośno - No dobra, nie ważne. Mów co u ciebie. Jak praca i w ogóle - uśmiechnęłam się
- Ogólnie jest dobrze. Zdecydowanie lepiej jest mi tutaj. W rodzinnym mieście, niż na wyspach - powiedziała - No i oczywiście musisz kogoś poznać - zaśmiała się, po czym klepnęła mnie w kolano
- Okay, okay. Ja tylko tak mówiłam... - mruknęła, skupiając wzrok na drodze
Westchnęłam głośno - No dobra, nie ważne. Mów co u ciebie. Jak praca i w ogóle - uśmiechnęłam się
- Ogólnie jest dobrze. Zdecydowanie lepiej jest mi tutaj. W rodzinnym mieście, niż na wyspach - powiedziała - No i oczywiście musisz kogoś poznać - zaśmiała się, po czym klepnęła mnie w kolano
- Och, z przyjemnością - zawtórowałam dziewczynie
Parę minut później byłyśmy przed domem moich rodziców. Wzięłam swoje manatki i zaprosiłam Kat do środka, jednak dziewczyna grzecznie odmówiła, twierdząc, że ma trochę roboty papierkowej. Podziękowałam jej więc za podwózkę.
Zadzwoniłam domofonem. Chwilkę później usłyszałam łagodny, kobiecy głos, pytający kto tam.
- Mamo, wpuścisz mnie ? - uśmiechnęłam się delikatnie
- Melanie ! Dziecko, już otwieram ! - ucieszyła się, a sekundę później otworzyła furtkę
Sama wyszła z domu i wpadłyśmy sobie w ramiona.
- Ale za tobą tęskniłam - wyszeptałam
- Oj kochanie, nawet nie masz pojęcia jak my tęskniliśmy za tobą - odpowiedziała szeptem - Tak w ogóle to trzeba było nas uprzedzić, że przyjedziesz ! Coś bym ugotowała dobrego, cokolwiek ! - odsunęła się trochę
- Oj mamo, ty zawsze dobrze gotujesz - posłałam jej szeroki uśmiech - A szczerze mówiąc to przyjazd był nieplanowany - westchnęłam cicho
- Dziękuję kochanie - powiedziała, wciąż się uśmiechając
Zmierzyła mnie wzrokiem od góry do dołu - Pofarbowałaś włosy, ładnie ci - stwierdziła, a ja przewróciłam oczami - Oj, dzięki mamo - mruknęłam, machając ręką
- Chodźmy do domu, co ? - zaproponowała, sięgając po moją walizkę
- Ja wezmę - stwierdziłam szybko i ruszyłyśmy w stronę budynku
- Hej tato ! - krzyknęłam na wejściu
Mój rodziciel praktycznie wybiegł z kuchni, po czym wylądowałam w jego ramionach - Cześć słoneczko - cmoknął mnie w czubek głowy i poczochrał po włosach
Parsknęłam śmiechem. Chwilę później odsunęłam się od ojca - Ładnie tu pachnie - stwierdziłam, idąc do kuchni
- A, twój tato bawi się w kucharza - zachichotała mama
- Och - zawtórowałam jej - I jak ?
- No muszę przyznać, że całkiem nieźle mu idzie - pocałowała mężczyznę w policzek, a ten objął ją ramieniem
- Mamo, wpuścisz mnie ? - uśmiechnęłam się delikatnie
- Melanie ! Dziecko, już otwieram ! - ucieszyła się, a sekundę później otworzyła furtkę
Sama wyszła z domu i wpadłyśmy sobie w ramiona.
- Ale za tobą tęskniłam - wyszeptałam
- Oj kochanie, nawet nie masz pojęcia jak my tęskniliśmy za tobą - odpowiedziała szeptem - Tak w ogóle to trzeba było nas uprzedzić, że przyjedziesz ! Coś bym ugotowała dobrego, cokolwiek ! - odsunęła się trochę
- Oj mamo, ty zawsze dobrze gotujesz - posłałam jej szeroki uśmiech - A szczerze mówiąc to przyjazd był nieplanowany - westchnęłam cicho
- Dziękuję kochanie - powiedziała, wciąż się uśmiechając
Zmierzyła mnie wzrokiem od góry do dołu - Pofarbowałaś włosy, ładnie ci - stwierdziła, a ja przewróciłam oczami - Oj, dzięki mamo - mruknęłam, machając ręką
- Chodźmy do domu, co ? - zaproponowała, sięgając po moją walizkę
- Ja wezmę - stwierdziłam szybko i ruszyłyśmy w stronę budynku
- Hej tato ! - krzyknęłam na wejściu
Mój rodziciel praktycznie wybiegł z kuchni, po czym wylądowałam w jego ramionach - Cześć słoneczko - cmoknął mnie w czubek głowy i poczochrał po włosach
Parsknęłam śmiechem. Chwilę później odsunęłam się od ojca - Ładnie tu pachnie - stwierdziłam, idąc do kuchni
- A, twój tato bawi się w kucharza - zachichotała mama
- Och - zawtórowałam jej - I jak ?
- No muszę przyznać, że całkiem nieźle mu idzie - pocałowała mężczyznę w policzek, a ten objął ją ramieniem
- Jak dobrze być w domu - westchnęłam, na chwilę zamykając oczy
- Słońce, może pójdziesz się rozpakować i odświeżyć po podróży ? - zaproponowała moja mama
- Ok - mruknęłam
Wzięłam walizkę, wtargałam ją po schodach (pomimo sprzeciwów taty, który upierał się, że jest ciężka i on mi ją wniesie). Otworzyłam drzwi od mojego pokoju. Wszystko było na swoim miejscu. Walnęłam się na łóżko i po prostu, ot tak, popłakałam. Dosyć długi czas leżałam, rycząc cicho w poduszkę.
Już tęskniłam za Nathanem, jego głosem, dotykiem, niezwykłymi pocałunkami... Ale koniec końców sama podjęłam decyzję o wyjeździe. Nikt mnie do tego nie zmuszał, wręcz przeciwnie. On chciał żebym została. Chciał tu przyjechać ze mną.
Położyłam się na boku i kciukiem głaskałam poduszkę, jednocześnie pociągając nosem.
Nagle usłyszałam pukanie do drzwi, które jednocześnie delikatnie się uchyliły.
- Mel, zjesz z nami kolację ? - usłyszałam mamę
- Oh, nie, dzięki - powiedziałam, wtulając się w poduszkę, gdyż nie chciałam, żeby zauważyła moje czerwone oczy, albo usłyszała, że mój głos troszkę się trzęsie
- Jesteś pewna ?
- Tak mamo. Dziękuję, ale nie mam ochoty, przepraszam
- Nic się nie stało kochanie - stwierdziła - Odpocznij sobie
- Dzięki - mruknęłam
Usłyszałam jak drzwi się zamykają. W pewnej chwili przypomniałam sobie, że nie wyłączyłam trybu samolotowego. Zaczęłam grzebać w torebce, szukając telefonu. Na szczęście chwilę później trzymałam go w dłoni. Gdy tylko z powrotem przywróciłam mu wszystkie funkcje zasypały mnie wiadomości i nie odebrane połączenia. Trzydzieści było od Nathana. Max również dzwonił. Ponad dwadzieścia czerwonych słuchawek należało do niego. Westchnęłam głośno, kasując po kolei powiadomienia. Nagle telefon znów zaczął dzwonić. Odruchowo spojrzałam na ekran - Kelsey
Zawahałam się. Nie odebrałam połączenia. Wyciszyłam komórkę, wsadziłam ją do kieszeni, po czym zeszłam na dół
- Smacznego - rzuciłam, nakładając trampki
- Dziękujemy - mruknął tato, nawijając kolejną porcję makaronu na widelec
- Gdzie się wybierasz ? - spytała mama
- Eh, idę na spacer - puściłam jej oczko - Chcę zobaczyć co tam słychać w starej okolicy
Skinęła głową ze zrozumieniem, a ja wyszłam z domu. Chodziłam dobrze znanymi uliczkami bez celu, myśląc nad tym wszystkim, co wydarzyło się w ciągu ostatnich dni. Nagle ktoś na mnie wpadł.
- Przepra... - urwał, patrząc na mnie
Zrobiłam wielkie oczy - Daniel ?! - pisnęłam zaskoczona, z bananem na twarzy
- Boże, Melanie ! Tyle lat ! Ale się zmieniłaś... - zmierzył mnie od góry do dołu
- No wiesz, ty też - parsknęłam śmiechem - W końcu od trzeciej gimnazjum się nie widzieliśmy !
- Opowiadaj co tam u ciebie - powiedział szybko
- Hm... Mieszkam w Anglii obecnie - stwierdziłam
- O ! Super ! - klasnął w dłonie - I jak ? Podoba ci się tam ?
- Nie mogę powiedzieć, ładnie jest - posłałam blondynowi uśmiech - Ale dosyć tłoczno
- E, w końcu to Wielka Brytania, nie ? - zaśmiał się i wziął mnie pod rękę
- No jakby nie patrzeć, to masz rację
- Ba - zachichotał - Masz może ochotę na kawę ? - spytał
- Chłopie, jeśli się teraz napiję kawy to do jutra nie zasnę !
- Ups. W takim razie może herbatę ? Ciastko i herbatę ? No nie daj się prosić - zrobił oczka szczeniaczka
Przewróciłam oczami - Dobra, niech ci będzie
Poszliśmy do najbliższej, niedużej kawiarenki. Oboje zamówiliśmy czarną herbatkę i bezę. Zajęliśmy miejsca na dworze, ponieważ była piękna pogoda. Mój kumpel co jakiś czas mi się przyglądał - Idziesz gdzieś na studia ? - spytał po chwili ciszy
- Szczerze mówiąc to nie mogę się zdecydować, a na dobrą sprawę powinnam - powiedziałam
- Racja. Może mogę jakoś pomóc ?
- Na razie chyba nie, ale dzięki za troskę - uśmiechnęłam się delikatnie
- Mel ?
- Tak ? - spojrzałam na blondyna
- Jak tam u ciebie ze sprawami sercowymi ?
- A no dobrze, mam chłopaka w Anglii - mruknęłam, starając się choć trochę schłodzić gorący napój poprzez dmuchanie
- O ! To super ! - klasnął w dłonie - Gratuluję
- Dziękuję - posłałam mu szeroki uśmiech
- Pamiętasz jak znalazłem ci chłopaka w piątej klasie ? - parsknąl niepohamowanym śmiechem, a ja wraz z nim
- To było dziwne - jęknęłam, biorąc na widelczyk ostatni kawałek ciacha
- Tak jak większość moich pomysłów - wyznał, dopijając herbatę
- Przyznaję, że nocowanie w namiocie na hm... Parkingu przy McDonald's nie było normalne...
- Oh, zdarza się przecież. Ale widzisz, przynajmniej teraz mamy co wspominać - uśmiechnął się
- Racja - odwzajemniłam gest - Dobra, ja się będę zwijać. Dzięki za rozmowę
- Nie ma sprawy. Podałabyś mi swój numer telefonu ? - poprosił
- Jasne, nie ma problemu - stwierdziłam, po czym zapisałam się na liście kontaktów
- Dzięki. Mam nadzieję, że niedługo się zobaczymy, co ? - puścił mi oczko
- No pewnie - zachichotałam
- A w ogóle to na ile zostajesz ? - spytał
- Jeszcze nie wiem, myślę, że tydzień pobędę. To zależy...
- No to super ! Może wpadłabyś do mnie na ognisko w sobotę ? Będą starzy znajomi, może trochę nowych... O ! No i poznasz moją dziewczynę ! Polubicie się, zobaczysz ! - nawijał z entuzjazmem
- Zobaczę jak będzie z czasem, ok ? - stwierdziłam - Ale z chęcią poznam twoją drugą połówkę, podrywaczu - żartobliwie dźgnęłam blondyna w bok, na co przewrócił oczami
- Oprócz włosów, to w ogóle się nie zmieniłaś - powiedział
- Oj tam - mruknęłam - Dobra, ja lecę - szepnęłam i przytuliłam mojego kumpla
On szybko odwzajemnił gest - Do zobaczenia
- Do zobaczenia - odsunęłam się od chłopaka, po czym poszłam do domu
Po przekroczeniu progu zdjęłam buty, po czym odłożyłam je na niewielką półeczkę.
- Wróciłam ! - poinformowałam domowników, kierując się w stronę schodów
- Dzięki. Mam nadzieję, że niedługo się zobaczymy, co ? - puścił mi oczko
- No pewnie - zachichotałam
- A w ogóle to na ile zostajesz ? - spytał
- Jeszcze nie wiem, myślę, że tydzień pobędę. To zależy...
- No to super ! Może wpadłabyś do mnie na ognisko w sobotę ? Będą starzy znajomi, może trochę nowych... O ! No i poznasz moją dziewczynę ! Polubicie się, zobaczysz ! - nawijał z entuzjazmem
- Zobaczę jak będzie z czasem, ok ? - stwierdziłam - Ale z chęcią poznam twoją drugą połówkę, podrywaczu - żartobliwie dźgnęłam blondyna w bok, na co przewrócił oczami
- Oprócz włosów, to w ogóle się nie zmieniłaś - powiedział
- Oj tam - mruknęłam - Dobra, ja lecę - szepnęłam i przytuliłam mojego kumpla
On szybko odwzajemnił gest - Do zobaczenia
- Do zobaczenia - odsunęłam się od chłopaka, po czym poszłam do domu
Po przekroczeniu progu zdjęłam buty, po czym odłożyłam je na niewielką półeczkę.
- Wróciłam ! - poinformowałam domowników, kierując się w stronę schodów
- Dobrze, dobrze - usłyszałam mamę
- Gdzie tato ? - spytałam, zatrzymując się na chwilę
- Poszedł do ogrodu. Chyba podlać kwiaty, a czemu pytasz ?
- Tak po prostu chciałam wiedzieć - wzruszyłam ramionami, po czym w ciszy poszłam do swoich czterech kątów
Skuliłam się na łóżku, przyciągając poduszkę do siebie i od tak się rozpłakałam. Zaczęło brakować mi Nathana. Pomimo kłótni, tego wszystkiego co ostatnio między nami się działo. Po prostu tęskniłam.
Powoli podeszłam do walizki i zaczęłam przeszukiwać rzeczy, szukając jakiejś bluzki i spodenek do spania. Wyjęłam jasny t-shirt, po czym przewinęłam go na prawą stronę.
Była to koszulka Natha. Spojrzałam na nią jeszcze raz, zagryzając wargę. Westchnęłam głośno, wzięłam pierwsze szorty z brzegu, po czym poszłam do łazienki. Dosyć szybko się w niej ogarnęłam. Wyszłam z włosami związanymi w niedbałego koka, ubrana w za dużą, Nathanową koszulkę i szare szorty. Poczłapałam z powrotem do swoich czyterech kątów, po drodze zahaczając jeszcze o kosz z brudnymi ubraniami. Od razu walnęłam się na łóżko i nawet nie wiedząc kiedy, zasnęłam.
-----
Hej Wam !
Dzisiaj troszkę krótszy wyszedł, ale mam nadzieję, że się podobał :) Coraz bliżej 50 rozdziału ! UHUHUHUHUHUHUHUHU ależ ten czas leci !
Co tam u Was ? Jak się czujecie ? Jak wakacje ? Już miesiąc minął :o NIESTETY !
Na razie się z Wami żegnam kochane i lecę oglądać Wilka z Wall Street :'D (Chyba czwarty raz już :D)
Do nexta !
Buuuuuuuuuuziaczki ! :**********
PS. Bardzo, ale to baaaaaaaaardzo dziękuję za wszystkie komentarze pod ostatnimi rozdziałami :)
Skuliłam się na łóżku, przyciągając poduszkę do siebie i od tak się rozpłakałam. Zaczęło brakować mi Nathana. Pomimo kłótni, tego wszystkiego co ostatnio między nami się działo. Po prostu tęskniłam.
Powoli podeszłam do walizki i zaczęłam przeszukiwać rzeczy, szukając jakiejś bluzki i spodenek do spania. Wyjęłam jasny t-shirt, po czym przewinęłam go na prawą stronę.
Była to koszulka Natha. Spojrzałam na nią jeszcze raz, zagryzając wargę. Westchnęłam głośno, wzięłam pierwsze szorty z brzegu, po czym poszłam do łazienki. Dosyć szybko się w niej ogarnęłam. Wyszłam z włosami związanymi w niedbałego koka, ubrana w za dużą, Nathanową koszulkę i szare szorty. Poczłapałam z powrotem do swoich czyterech kątów, po drodze zahaczając jeszcze o kosz z brudnymi ubraniami. Od razu walnęłam się na łóżko i nawet nie wiedząc kiedy, zasnęłam.
-----
Hej Wam !
Dzisiaj troszkę krótszy wyszedł, ale mam nadzieję, że się podobał :) Coraz bliżej 50 rozdziału ! UHUHUHUHUHUHUHUHU ależ ten czas leci !
Co tam u Was ? Jak się czujecie ? Jak wakacje ? Już miesiąc minął :o NIESTETY !
Na razie się z Wami żegnam kochane i lecę oglądać Wilka z Wall Street :'D (Chyba czwarty raz już :D)
Do nexta !
Buuuuuuuuuuziaczki ! :**********
PS. Bardzo, ale to baaaaaaaaardzo dziękuję za wszystkie komentarze pod ostatnimi rozdziałami :)
Subskrybuj:
Komentarze (Atom)